logo
logo

Zdjęcie: arch./ -

Małżeństwo i rodzina według Marksa, Engelsa i Lenina (cz. 2)

Sobota, 4 kwietnia 2015 (01:11)

Z głęboką świadomością intelektu, permanentnie i z żelazną systematyką ideolodzy komunistyczni rozprawiają się negatywnie z katolicką nauką o stworzeniu małżeństwa i rodziny przez Objawionego Boga w tradycji Starego i Nowego Testamentu.

Usunąć negatywny ,,wpływ Pięcioksięgu Mojżesza„

Jednym z najważniejszych warunków tego procesu jest kształtowanie ”historii rodziny„ bez ”wpływu Pięcioksięgu Mojżesza„ oraz bez wpływu ”Świętej Rodziny„ z Nazaretu jako miejsca ”nudnego rozdziału […] samotnego Boga od wszelkiego społeczeństwa„. Marks, Engels i Lenin rozpoczynają najpierw od przezwyciężenia biblijnego obrazu rodziny jako stworzenia Boga Objawienia. Marks nazywa ”stworzenie„ jako ”bardzo trudne do usunięcia ze świadomości narodu wyobrażenie. Bycie samo przez się przyrody i człowieka jest„, według Marksa, przez naród chrześcijański wprost ”niemożliwe do pojęcia„. W nawiązaniu do teorii ewolucji Darwina, która zastępuje prawdę o biblijnym stworzeniu, wprowadza myśl o ”geognozie, nauce, która przedstawia tworzenie się ziemi, stawanie się ziemi jako proces samowytwarzania się„. Marks chce osiągnąć poprzez to ”generatio aequivoca„ (samorództwo), będące ”jedynym praktycznym obaleniem teorii o stworzeniu„.

Engels kontynuuje zasadniczą negację w materializmie Marksa stworzenia rodziny przez Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Według niego, aż do początku lat 60. XIX w. w pismach Marksa nie można w ogóle mówić o ”historii rodziny„. Engels odkrywa w jednym miejscu w ”Kapitale„ Marksa resztkę jego wiary judaistycznej, względnie chrześcijańsko-protestanckiej. Marks zapewnia bowiem ”rodzinie„ pierwszeństwo przy wyliczaniu różnych postaci ”podziału pracy wewnątrz społeczeństwa„. Dopiero ”późniejsze bardzo gruntowne studia„ doprowadziły Marksa do ”gmin zorganizowanych komunistycznie„, z których wyprowadza on później konsekwentnie ”rodzinę„ jako całkowicie przejściowe stadium rozwoju ”komunistycznego społeczeństwa„.

Odrzucić prawdę o ,,Rodzinie Świętej” i pośrednictwie zbawczym Jezusa Chrystusa

Także pogłębiony duchowo, moralnie i religijnie obraz rodziny według Nowego Testamentu zostaje w tej materialistycznej ideologii odrzucony, gdy Marks z Engelsem piszą o „samotnym Bogu”, który „w Rodzinie Świętej” z Nazaretu „zmierza do przezwyciężenia jego nudnego rozdziału od społeczeństwa”. Chrystus nie jest dla Marksa, Engelsa lub Lenina żadnym prawdziwym „pośrednikiem”, lecz „państwo jest pośrednikiem”. „Jak Chrystus jest pośrednikiem, którego człowiek obarcza jego całym bóstwem, jego całą religijną nieśmiałością, tak państwo jest pośrednikiem”, w którym „człowiek” jako „w rzeczywistości, w życiu, prowadzi […] podwójne, niebiańskie i ziemskie życie”. Wraz z negacją Chrystusa jako Osoby Boskiej, która w „pełni czasu” staje się „Człowiekiem”, załamuje się w tej ideologii Marksa i Engelsa chrześcijański obraz Boga i człowieka, małżeństwa i rodziny, stąd Marks uważa naturalnie za coś prymitywnego, by traktować „chrześcijańską” „formę rodziny za coś absolutnego”, czyli za coś stworzonego przez Boga i nietykalnego w swojej bytowości oraz godności.

Zarezerwowanego pojęcia „Rodzina Święta” Marks z Engelsem nadużywają zarówno w ich krytyce Bruno Bauera i jego przyjaciół, jak też odnosząc ten tytuł biblijny do rodziny samego Marksa, jego żony i dzieci.

Nie istnieje żadna inna moralność poza komunistyczną

Według Engelsa i Marksa, „przemysł i handel zakładają całkiem odmienne królestwa uniwersalne aniżeli chrześcijaństwo i moralność, szczęście rodzinne i dobro obywateli”. U Lenina sprawa ta staje się jeszcze bardziej radykalna; chodzi mu właściwie o negację chrześcijańskiej moralności, unicestwienie etosu rodzinnego wyprowadzonego „z przykazań Boga”: „W tym miejscu powiadamy naturalnie, że nie wierzymy w Boga” oraz że „nie istnieje żadna moralność poza ludzkim społeczeństwem, bo to jest kłamstwem. Dla nas moralność jest podporządkowana interesom walki klas proletariatu. Na czym polega ta walka klas? Na tym, by strącić cara, by strącić kapitalistów, by zlikwidować klasę kapitalistów”. Na „cmentarzysku” chrześcijańskich ideałów moralnych oraz chrześcijańskiej rodziny nabudowuje się istotę społeczeństwa komunistycznego. Co to właściwie bliżej oznacza?

,,Miłość płciowa„ utożsamiona z ,,popędem”

Według tej postaci komunizmu, „nowoczesna, indywidualna miłość płciowa” jest „najwyższą formą popędu seksualnego”. Ten ostatni jest, według tej ideologii materialistycznej, pojęty jako pierwszy i najwyższy „motyw” „zakładania małżeństwa”. W miejsce osobowej, tzn. ugruntowanej w rozumie, sumieniu i wolności człowieka-małżonka jako osoby, miłości pomiędzy małżonkami wprowadzony jest przez komunizm, a wcześniej przez reformację Lutra, idealizm Hegla, popęd seksualny jako jedyna przyczyna, istota i cel małżeństwa oraz rodziny komunistycznej. Według Engelsa, jest czymś jasno zrozumiałym, że taka „miłość płciowa odróżnia się istotnie” od miłości pojętej po chrześcijańsku: po pierwsze, odróżnia się ona od „erosu” „starych” generacji ludzkości, a po drugie, „miłość płciowa obydwu części ma wysoki stopień intensywności i trwania, nieposiadania i rozdziału, gdzie nie dostrzega się czegoś najwyższego lub nieszczęścia, by się móc wzajemnie posiadać”. „Małżonkowie grają wielką grę aż do oddania życia, co w starożytności przydarzało się jedynie w zdradzie małżeńskiej”. Przy moralnej „ocenie obchodzenia się z płcią” nie pyta się już więcej, według Engelsa, czy akt płciowy „był małżeński lub pozamałżeński”, lecz czy miłość płciowa „powstała”, czy też nie. Dlatego nie zaskakuje fakt posiadania przez Marksa dziecka pozamałżeńskiego – syna, który nazywał się Freddy Demuth, a o którego Marks wcale się nie troszczył, podobnie jak zresztą znikoma była jego troska o własną rodzinę.

,,Rozwód„ jako ,,dobrobyt” w komunizmie: ,,wyzwolenie kobiety„ z małżeństwa sakramentalnego

Tylko ”w społeczeństwie komunistycznym„, w którym ”wszystkie podstawy klasycznej monogamii zostaną usunięte„, tzn. ”wszelka własność„, ”każda inicjatywa„ ”uznania„ ojca rodziny oraz ”środki„ do utrzymania i wyżywienia rodziny wraz z chrześcijańskim ”prawem„ małżeńskim i rodzinnym, zostaną stworzone odpowiednie środki prawne do szybkiego i bezproblemowego rozwodu małżeńskiego: ”W odniesieniu do małżeństwa samo prawo jest najbardziej postępowe i w pełni zadowalające, o ile jego uczestnicy podali formalnie ich dobrowolność do protokołu. Co dzieje się poza prawniczymi kulisami, gdzie rozgrywa się rzeczywiste życie, i jak ta dobrowolność urzeczywistnia się, o to nie może troszczyć się „ani prawo, ani prawnik”. Do tego przyczyniają się, według Engelsa, „całkiem inne relacje personalne i społeczne”, a zatem od tego czasu, gdy „wielki przemysł przestawił kobietę z domu na rynek pracy i do fabryki” „nie jest ona w stanie wypełnić obowiązków rodzinnych”. Engels dostrzega precyzyjnie następstwa komunistycznie zorganizowanych: małżeństwa i rodziny, z których najważniejszy jest naturalnie rozpad naturalnych związków małżeńsko-rodzinnych: „Tak oto rodzina proletariatu nie może być więcej w dosłownym sensie monogamiczną, nawet przy najbardziej uczuciowej miłości i najpewniejszej wierności obojga i pomimo wszelkiego ewentualnego i światowego błogosławieństwa”.

Engels stawia tezę, iż „rozwód małżeński” jest „dobrobytem społeczeństwa”. Z dwóch racji Marks i Engels odrzucają nierozerwalność małżeństwa: ekonomicznej i religijnej: „Nierozerwalność małżeństwa jest częściowo skutkiem położenia ekonomicznego, które powstało w okresie monogamii, częściowo zaś wskutek tradycji z tego czasu, kiedy związek tego ekonomicznego położenia z monogamią był niewłaściwie zrozumiany i religijnie nadużyty”.

Do tego dochodzi określenie istoty kobiety poprzez popęd seksualny, który jest, według Engelsa, drugim co do ważności argumentem dla rozwodu małżeńskiego. Pisze on tak: „Okres trwania indywidualnej miłości płciowej jest według indywiduów bardzo zróżnicowany […], a pozytywne zatrzymanie skłonności lub jego wyparcie przez nową namiętną miłość czyni rozwód dla obydwóch części, jak też dla społeczeństwa dobrobytem”. Engels apelował do wymiaru sprawiedliwości, że powinien „ludziom” „oszczędzić” „nieużytecznego brudu procesu rozwodowego”.

Kobieta była „uciemiężona” jako „pierwsza służebnica” jej „monogamicznej” rodziny, jej męża i jej dzieci oraz „utrzymania domu”. Nie była „w małżeństwie” „równouprawniona” z jej „mężem” oraz „wykluczona z aktywnego udziału w produkcji społecznej”. „Dopiero wielki przemysł naszych czasów otworzył jej – i także tylko proletariatce – ponownie drogę do produkcji społecznej”. Kobieta jest w jej istocie, według tej materialistycznej ideologii, tylko „częścią przyrody” w „procesie pracy” materii jako materii. „Wyzwolenie kobiety” jest dla Engelsa „pierwszym warunkiem wstępnym” dla „wprowadzenia całego kobiecego pokolenia w proces przemysłu publicznego”. Ten krok ma w następstwie „usunięcie” „rodziny pojedynczej jako jedności gospodarczej społeczeństwa”. W ten sposób „kobieta otrzymała rzeczywiście ponownie prawo do rozwodu małżeńskiego, a jeżeli nie można się już dłużej wzajemnie znieść, lepiej jest się rozejść”, podsumowuje Engels.

Mężczyzna nie jest jako małżonek i ojciec głową rodziny, ponieważ nie jest on – analogicznie do komunistycznego pojęcia kobiety – ani osobą, ani też podmiotem małżeństwa i rodziny. Engels i Marks nigdy nie mówią o człowieku jako o osobie, lecz zawsze tylko jako o „części przyrody”. Także „mężczyzna” jest jedynie „częścią przyrody”. Co to bliżej znaczy? Przyroda uprzedmiotawia się m.in. jako mężczyzna i wszystko inne, co istnieje w widzialnym kosmosie, ale to uprzedmiotowienie się przyrody w postaci mężczyzny jest równocześnie „wyobcowaniem się przyrody”, względnie „aktem narodzin” jej „empirycznej egzystencji”. „Cały ruch dziejów” jest, według Marksa, „rzeczywistym aktem płodzenia”, tzn. sposobem, w jaki „przyroda” lub „dzieje” świata zradzają się „rzeczywiście” same przez się. Mężczyzna nie może być zatem w tym materializmie pojęty ani jako małżonek, ani jako ojciec, ponieważ ma on przecież – patrząc ontologicznie – nierozerwalny związek „małżeński” z przyrodą, względnie ze społeczeństwem komunistycznym, który pojęty jest jako nierozerwalny. Miejsce zatem nierozerwalności małżeńskiej zajmuje nierozerwalność z materią, której nie wolno w żadnym wypadku naruszyć. Także personalny akt płodzenia człowieka nie odgrywa już żadnej roli z uwagi na fakt, że właściwym podmiotem płodzenia życia jest sama przyroda lub na wyższym etapie jej rozwoju jej własne stadium w postaci „społeczeństwa komunistycznego”.

KS. PROF. TADEUSZ GUZ, KIEROWNIK KATEDRY FILOZOFI I PRAWA KUL

Aktualizacja 7 kwietnia 2015 (11:25)

Nasz Dziennik