logo
logo

Zdjęcie: Mateusz Marek/ Nasz Dziennik

Pierwszeństwo przez służbę

Poniedziałek, 18 października 2021 (17:37)

Aktualizacja: Poniedziałek, 18 października 2021 (18:55)

Homilia wygłoszona w katedrze świdnickiej w XXIX niedzielę zwykłą podczas Mszy św. inaugurującej prace XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów na poziomie diecezjalnym.

I Wprowadzenie do liturgii na początku Mszy Świętej.

Drodzy bracia i siostry, przeżywamy trzecią niedzielę w tegorocznym październiku. Jest to już XXIX niedziela zwykła. W dniach 9 i 10 października, a więc przed tygodniem, miały miejsce w Rzymie, pod przewodnictwem Papieża Franciszka, uroczystości związane z otwarciem XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów pod hasłem „Ku Kościołowi synodalnemu: komunia, uczestnictwo i misja”. Dzisiaj, w niedzielę 17 października, z woli Ojca św. Franciszka ma miejsce inauguracja prac synodalnych w całym Kościele katolickim na poziomie diecezjalnym we wszystkich biskupich katedrach, także w naszej katedrze w Świdnicy. Obecną Mszę św. sprawuję w intencji obfitych owoców tego synodu w wymiarach całego Kościoła, w tym także o ożywienie i pogłębienie życia religijnego w naszej świdnickiej diecezji. Uznajmy na początku przed Bogiem nasze grzechy, abyśmy mogli jak najlepiej i jak najowocniej  sprawować tę Najświętszą Ofiarę. 

II Homilia

Wstęp

Drodzy bracia i siostry, uwzględniając fakt inauguracji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, o czym wspomniałem we wprowadzeniu na początku tej Mszy św., homilię dzisiejszą rozpoczniemy od refleksji nad ogłoszonym słowem Bożym, by potem przejść do krótkiej prezentacji spraw związanych z inauguracją wspomnianego synodu.

1. Wielkość i pierwszeństwo przez służbę i przez cierpienie

W wielu z nas zakorzenione jest pragnienie, aby być kimś, aby coś znaczyć wśród ludzi, z którymi żyjemy, w środowisku, w którym się znajdujemy. W dzisiejszej Ewangelii słyszymy, że coś podobnego towarzyszyło najbliższym uczniom Pana Jezusa. Oto dwaj bracia, synowie Zebedeusza; Jakub i Jan, którzy niedawno byli na Górze Przemienienia i ujrzeli Jezusa w Jego Boskim majestacie, przystępują do Niego z prośbą, i to wcale nie o wartości duchowe, ale o przyziemne: „»Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię prosimy«.  On ich zapytał: »Co chcecie, żebym wam uczynił?«. Rzekli Mu: »Użycz nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie«. Jezus im odparł: »Nie wiecie, o co prosicie«.

Na końcu Jezus przywołał wszystkich apostołów do siebie i powiedział do nich: »Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielki, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu«” (Mk 10,42-45). W słowach tych Jezus wskazał nam wszystkim drogę do wielkości i do pierwszeństwa. Jest to droga służby innym, jest to postawa bycia niewolnikiem, czyli bycia wykonawcą woli drugiego. Na tej drodze człowiek staje się darem dla drugiego i troszczy się przede wszystkim o dobro innych. Tego rodzaju droga do wielkości, droga służby, łączy się zawsze z cierpieniem, ofiarą, poświęceniem. Dwaj uczniowie: Jakub i Jan, prawdopodobnie nie wiedzieli, że prosząc o wysokie miejsce w królestwie przy Chrystusie, prosili zarazem dla siebie o krzyż. Dlatego Jezus powiedział do nich: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?” (Mk 10,38). Kto chce być przy Chrystusie, kto chce szukać wielkości i pierwszeństwa na drodze wskazanej przez Niego, ten musi decydować się na wzięcie krzyża, ten musi decydować się na przyjęcie cierpienia. Miłość bowiem urzeczywistnia się przez ofiarę, przez krzyż.

2. Cel i charakter rozpoczynającego się w Kościele XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów

Moi drodzy, mówiąc o rozpoczynającym się synodzie, zauważmy, że synod ten różni się od poprzednich synodów, bowiem w dotychczasowych synodach biskupich uczestniczyli tylko biskupi, wybrani księża i nieliczni przedstawiciele laikatu. Ten zaś synod jest dla wszystkich. Ojciec Święty zaprasza wszystkich, cały Kościół do refleksji na temat tej prawdy o Kościele, jaką jest synodalność, czyli „podążanie razem pod natchnieniami Ducha Świętego, aby głosić Ewangelię całemu światu”.  Innymi słowy, wedle Ojca Świętego Franciszka synodalność oznacza styl życia Kościoła. Składają się nań „spotkanie, dialog, słuchanie poruszeń Ducha Świętego”, kościelna obecność „pośród problemów tego świata” i „przygarnianie ludzi”. Ojciec Święty Franciszek 10 października 2021 roku podczas Mszy św. inaugurującej synod, mówiąc o słuchaniu, spotkaniu i modlitwie, stwierdził, że Duch Święty prosi nas, abyśmy wsłuchiwali się w pytania, niepokoje i nadzieje każdego Kościoła, każdego ludu i narodu, a także wsłuchiwali się w świat, w wyzwania i zmiany, jakie stawia się przed nami. Prosił, abyśmy nie uciszali naszych serc, nie blokowali się w naszych pewnikach i słuchali się nawzajem.   

Zgodnie z życzeniem Papieża Franciszka rozpoczęty 17 października etap diecezjalny synodu będzie trwał do początku marca 2022 roku, kiedy to odbędzie się uroczyste Diecezjalne Zebranie Presynodalne. Wyniki prac na poziomie diecezjalnym zostaną przekazane do Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski, a następnie w formie syntetycznego opracowania dotyczącego Kościoła katolickiego w Polsce zostaną wysłane do sekretariatu Generalnego Synodu w Rzymie. Przekazany do wszystkich Episkopatów świata materiał będzie stanowił podstawę do stworzenia dokumentów roboczych, które będą służyły pracom synodalnym na poziomie kontynentalnym, a po ich przedyskutowaniu w swej konkretnej formie Zgromadzenia Synodu Biskupów w październiku 2013 roku.

Zwróćmy uwagę na hasło synodu. Są w nim słowa „komunia”,  „uczestnictwo” i „misja”. Te trzy elementy kryją się w synodalności Kościoła, są jakby filarami Kościoła i są one głęboko ze sobą powiązane. Nie ma między nimi hierarchii. Raczej każdy z nich wzbogaca i ukierunkowuje dwa pozostałe. Istnieje między nimi dynamiczna relacja, która musi być wyrażana z uwzględnieniem wszystkich trzech wymiarów.

a)  Komunia

Bóg w swojej łaskawości gromadzi nas razem jako różnorodne narody jednej wiary poprzez przymierze, które ofiarowuje swojemu ludowi. Komunia, która nas łączy, ma swoje najgłębsze korzenie w miłości i jedności Trójcy Świętej. To Chrystus pojednał nas z Ojcem i jednoczy nas ze sobą w Duchu Świętym. Wspólnie jesteśmy inspirowani przez słuchanie Słowa Bożego, przez żywą Tradycję Kościoła i w sensus fidei, który podzielamy. Wszyscy mamy jakąś rolę do odegrania w rozeznawaniu i przeżywaniu wezwania Boga dla Jego ludu.

b) Uczestnictwo

Wezwanie wszystkich, którzy należą do Ludu Bożego – świeckich, konsekrowanych i duchownych – do zaangażowanego ćwiczenia się w głębokim i pełnym szacunku słuchaniu siebie nawzajem. To słuchanie stwarza nam przestrzeń do wspólnego słuchania Ducha Świętego i kieruje naszymi pragnieniami odnośnie do Kościoła trzeciego tysiąclecia. Uczestnictwo opiera się na fakcie, że wszyscy wierni mają odpowiednie przygotowanie i są powołani do służenia sobie nawzajem darami, które każdy z nich otrzymał od Ducha Świętego. W Kościele synodalnym cała wspólnota, w wolnej i bogatej różnorodności swoich członków, jest wezwana do wspólnej modlitwy, słuchania, analizowania, dialogu, rozeznawania i udzielania rad w podejmowaniu decyzji duszpasterskich, które jak najlepiej odpowiadają woli Bożej (MKT, Syn., 67-68). Należy podjąć realne wysiłki, aby osoby, które znajdują się na marginesie lub czują się wykluczone, mogły uczestniczyć w tym procesie.

c) Misja

Kościół istnieje po to, by ewangelizować. Nigdy nie możemy być skoncentrowani na sobie. Naszą misją jest dawanie świadectwa o miłości Boga pośród całej rodziny ludzkiej. Proces synodalny ma wymiar głęboko misyjny. Jego celem jest umożliwienie Kościołowi lepszego świadczenia o Ewangelii, zwłaszcza wobec tych, którzy żyją na duchowych, społecznych, ekonomicznych, politycznych, geograficznych i egzystencjalnych peryferiach naszego świata. W ten sposób synodalność jest drogą, dzięki której Kościół może owocniej wypełniać swoją misję ewangelizacyjną w świecie, będąc zaczynem w służbie nadejścia Królestwa Bożego.

3. Nasze modlitewne wsparcie synodu

Drodzy bracia i siostry, starsi z nas pamiętają, że gdy odbywał się Sobór Watykański II, a były to lata 1962-1965; wtedy odbywało się regularne modlitewne czuwanie na Jasnej Górze. Arcybiskup Wacław Depo, metropolita częstochowski, w swoim ostatnim liście pasterskim zapowiedział, że takie nocne czuwania modlitewne będą się odbywać na Jasnej Górze. My też chcemy być obecni w dziele synodu przez naszą modlitwę. To może być nasz ważny wkład w to dzieło. Prosimy zatem, by dzisiejszy Różaniec odmawiany dzisiaj na ulicach naszego miasta w łączności z innymi miastami w ramach formuły: „Pokuty, pokuty, pokuty” – prosimy uczestników, by tę intencję Ojca Świętego Franciszka też uwzględnili.

Zakończenie

Módlmy się już teraz w intencji tego dzieła. Niech Maryja, Matka Kościoła, nas wspomaga, byśmy wszyscy z większym zaangażowaniem uczestniczyli w misji Kościoła Amen.

Bp Ignacy Dec

NaszDziennik.pl