– Zdjęcia lotnicze, które mamy w Polsce, zostały wykonane w latach 40. i 50. Pokazują szereg miejsc nas interesujących, ale mamy bardzo wiele luk. Nie wszystkie miejsca, które typujemy jako związane z represjami, są udokumentowane na fotografiach lotniczych. Mamy więc nowe, nieznane jeszcze źródło – cieszy się prof. Krzysztof Szwagrzyk, wiceprezes IPN, który zainicjował w Instytucie program poszukiwań miejsc tajnych pochówków ofiar totalitarnego reżimu.
Zdjęcia z samolotów U-2 wykonane w latach 50. i 60. obecnie przechowują Archiwa Narodowe USA. Są w większości odtajnione i może z nich korzystać np. IPN. Eksperci Instytutu rozwinęli technikę poszukiwań w oparciu o fotografie lotnicze. Obszary, gdzie ziemia była przekopywana, różnią się na zdjęciach z wysokości od otoczenia, co pozwala wytypować miejsca podejrzane o ukrycie czegoś.
Zasoby amerykańskie są prawdopodobnie znacznie większe niż polskie. Fotografowano głównie obiekty wojskowe, ale w praktyce aparaty na pokładach U-2 zrobiły zdjęcia większości głównych miast Polski. Każde zdjęcie to ogromny obszar 60 na 120 km. Mimo dużej wysokości, na jakiej leciały samoloty, fotografie są bardzo dokładne.
Na zdjęciach widać obiekty mniejsze niż metr. Są też trudności. Na niektórych fotografiach część obrazu zasłaniają chmury.
Drogi Czytelniku,
cały artykuł jest dostępny w wersji elektronicznej „Naszego Dziennika”.
Zapraszamy do zakupu w sklepie elektronicznym
