Według Papieża wspominanie to winno mieć na celu przypomnienie i umocnienie więzi Kościołów lokalnych ze Stolicą Apostolską, której bazylika laterańska „mater et caput omnium ecclesiaru – matka i głowa wszystkich Kościołów”, jak czytamy na jej fasadzie, jest najlepszym symbolem. W dniu 1 listopada – przypominał Papież Franciszek – wspominamy wszystkich Świętych. Przywołanie w oktawę tego dnia, tj. 9 listopada tych, którzy żyli i promieniowali świętością pośród naszych przodków i nas samych w lokalnych środowiskach, oddanie im czci w dniu, w którym kierujemy myśli ku katedrze Biskupa Rzymu, winno umacniać więzy Kościołów partykularnych z Namiestnikiem Chrystusa.
Papież Franciszek doprecyzował, że wspomnienia tego nie należy pojmować jako uroczystość liturgiczną, ale okazję do podejmowania różnych inicjatyw mających na celu ukazanie lokalnych świadków Ewangelii. Jego obchody mają też przypominać o powszechnym powołaniu do świętości, o jakim mówi Sobór Watykański II (Lumen Gentium, nr 40), co z mocą przypomniał św. Jan Paweł II, który dał nam też wspaniały przykład osobistej świętości życia, zachęcał do podejmowania wysiłku zmierzającego do ukazywania wzorów świętości ludzi, którzy żyli pośród nas oraz wyniósł liczne osoby na ołtarze wskazując, że pedagogika świętości jest zasadniczym elementem programu duszpasterskiego Kościoła (por. Novo Millennio Ineunte, nr 31).
Gdy popatrzymy na środowisko naszego życia codziennego, zauważymy, że wszędzie można dostrzec owych wyróżniających się świadków wiary: w rodzinach, we wspólnotach parafialnych czy zakonnych, w grupach modlitewnych czy w stowarzyszeniach religijnych można dostrzec „swoich świętych z sąsiedztwa”. Wobec wielu z nich rozpoczęto już procesy beatyfikacyjne, liczniej oczekują jeszcze na to, ale wszyscy mogą być 9 listopada wspomniani i przywołani, by budować nas swym przykładem życia w szkole Ewangelii czy też swą heroiczną postawą całkowitego przylgnięcia do Chrystusa w męczeństwie.
Zacytujmy jeszcze fragment z Listu śp. Papieża Franciszka: „W ciągu roku liturgicznego Kościół publicznie czci świętych i błogosławionych w ustalonych z góry datach i w ustalony z góry sposób. Wydaje mi się jednak ważne, aby wszystkie Kościoły partykularne w jednym dniu upamiętniały świętych, i sługi Boże ze swoich terytoriów. Nie chodzi tu o wprowadzanie nowego wspomnienia do kalendarza liturgicznego, ale o promowanie za pomocą odpowiednich inicjatyw, poza liturgią, lub przypominanie w niej, na przykład w homilii lub w innym czasie uznanym za stosowny, tych postaci, które naznaczyły lokalną drogę chrześcijańską i duchowość. Dlatego zachęcam Kościoły partykularne, aby co roku 9 listopada, w święto Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, wspominały i czciły te postaci. Pozwoli to poszczególnym wspólnotom diecezjalnym na ponowne odkrycie lub utrwalenie pamięci o niezwykłych uczniach Chrystusa, którzy pozostawili żywy znak obecności Zmartwychwstałego Pana i do dziś są bezpiecznymi przewodnikami we wspólnej drodze do Boga, chroniąc nas i wspierając. W tym celu Konferencje Biskupów mogą ostatecznie opracować i zaproponować wskazania i wytyczne duszpasterskie”.
Niech więc „święci sąsiedztwa”, nazwani wcześniej przez św. Jana Pawła II tymi, którzy w środowiskach lokalnych dążyli „do wysokiej miary zwyczajnego życia chrześcijańskiego” Novo Millennio Ineunte, nr 31), zachęcają nas do bardziej zażyłej komunii z Bogiem i inspirują nas do wyśpiewywania całym życiem chwały Najwyższego, pod opieką Maryi – Królowej Wszystkich Świętych.
