Chrystus fundamentem Kościoła

Papież zachęcił peruwiański Kościół, by nadal głosił Ewangelię, z uwzględnieniem życia i potrzeb ludzi. Podkreślił, że podstawą tej misji musi być wiara w Jezusa Chrystusa, jedyny fundament wspólnoty Kościoła.

Jako wzór wskazał św. Turybiusza z Mogrovejo, biskupa i niestrudzonego apostoła Peru, obrońcę ubogich i gorliwego pasterza. Zwrócił uwagę, że źródłem jego energii i zaangażowania była głęboka więź z Chrystusem. Zachęcił, by również współczesny Kościół odczytywał swoją historię w świetle Paschy i czerpał siłę z kontemplacji Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego.

Kościół pojednania i pokoju

Drugim zadaniem, na które wskazał Ojciec Święty, jest pojednanie. Zaznaczył, że Peru potrzebuje Kościoła, który potrafi budować mosty, słuchać, leczyć i przebaczać. Powinien on także umieć uznać własne niewierności, z pokorą prosić o przebaczenie i brać odpowiedzialność za zadane rany.

Leon XIV podkreślił, że chrześcijanie powinni mierzyć się z konfliktami z miłością i odwagą, pamiętając, że w Chrystusie zawsze można rozpocząć od nowa i odbudować jedność. Tylko w ten sposób będą prawdziwymi twórcami pokoju – zaznaczył, nawiązując do encykliki Franciszka „Fratelli tutti”.

Papież przypomniał również o potrzebie krzewienia „pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego”. Wezwał do codziennego pielęgnowania dialogu i braterstwa oraz unikania polaryzacji prowadzącej do podziałów. Pokój zaczyna się „tu i teraz” – od sposobu, w jaki traktujemy innych, okazujemy sobie szacunek i słuchamy się nawzajem. Dlatego najpierw trzeba strzec go w sobie i w najbliższym otoczeniu, a następnie rozwijać we wspólnotach oraz w życiu społecznym i politycznym.

Jedność bez uniformizacji

Mówiąc o jedności Kościoła, Leon XIV przypomniał, że chrzest czyni wierzących członkami jednego Ciała Chrystusa, ale przyjęcie tego daru wymaga codziennego nawracania serca. Przywołał modlitwę Jezusa z Ostatniej Wieczerzy: „Aby wszyscy stanowili jedno […], by świat uwierzył”.

Zaznaczył, że komunia nie oznacza całkowitej jednolitości ani konieczności natychmiastowego osiągnięcia konsensusu. Jest przestrzenią, w której różne głosy, przy pomocy Ducha Świętego i pod przewodnictwem pasterzy, uczą się tworzyć harmonijną całość, zachowując swą odrębność.

Wymaga to otwartości na odmienne spojrzenie, przyjmowania cierpienia drugiego człowieka bez osądzania i z wrażliwością na jego historię. W ten sposób w Kościele może rozwijać się współodpowiedzialność wszystkich wiernych.

Wezwanie do zaangażowania misyjnego

Ostatnim wskazanym przez Ojca Świętego zadaniem jest misja ewangelizacyjna. Przypomniał, że Kościół ze swej natury jest misyjny i powinien głosić miłość Boga, którą sam otrzymał.

Zwracając się do poszczególnych grup, zachęcił biskupów, by jako pasterze rozpoznawali głos Boga przemawiającego przez życie wiernych, szczególnie słuchając kapłanów i pozostając blisko nich. Księży wezwał do pielęgnowania miłości do Chrystusa, wierności Kościołowi i troski o powierzonych im ludzi. Osobom konsekrowanym przypomniał o potrzebie codziennego odnawiania ewangelicznego zaangażowania, a seminarzystom – o pielęgnowaniu powołania, więzi z Jezusem i życia wewnętrznego.

Zwracając się do świeckich zaangażowanych w rady duszpasterskie i zespoły synodalne, podkreślił, że Kościół potrzebuje ich wiary i wkładu w jego życie.

Na zakończenie Leon XIV wezwał wszystkich do wspólnego budowania komunii, porównując Kościół do wielkiej symfonii, której mistrzem jest Chrystus. Zachęcił, by wierni wspólnie świadczyli o miłości Boga i dochowywali wierności przykazaniu wiary w Jezusa Chrystusa oraz wzajemnej miłości.