Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam, gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.
Rozważanie
Po prostu jest
Wniebowstąpienie Jezusa – z perspektywy ludzkiego doświadczenia – stanowi swoiste domknięcie etapu historii zbawienia. Fizycznie od tego momentu będzie nieobecny aż do momentu Paruzji, czyli powtórnego przyjścia na ziemię (Dz 1,11). W wymiarze duchowym nie zostawi nas ani na sekundę. „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” – nie mamy ani jednego powodu, aby wątpić w te słowa. Jak to się dokona? – chciałoby się zapytać. Gdzie jest owo biblijne Niebo? To przestrzeń, wymiar, stan istnienia? Jak tam będzie…?
Wpadamy niekiedy w pułapkę polegającą na utożsamianiu słowa „wierzę” z deklaracją „potrafię sobie wyobrazić”, zapominając przy tym o ograniczoności ludzkiego umysłu. Czymże jesteśmy wobec Boga – Jego wszechmocy, mądrości? Czymże jest nasza mądrość wobec Jego mądrości? Wiara nie opiera się na dowodach, ale na zaufaniu Mu. Jest zgodą na trwanie u stóp Tajemnicy.
Ciekawe, że główny akcent dzisiejszej Liturgii Słowa nie jest położony na spektakularność faktu wniebowstąpienia. Choć ważny, pozostaje głęboko w tle. Pozornie dziwić może postawa uczniów: odchodzi od nich Jezus, a oni „z wielką radością” wracają do Jerozolimy, wielbiąc i błogosławiąc Boga (por. Łk 24,53). Inaczej kojarzą się nam rozstania. Ale oni JUŻ wiedzieli. Trzeba dobrze zrozumieć dzisiejszą uroczystość, ponieważ zapisane jest w niej coś, co ma kluczowe znaczenie dla rozumienia Kościoła. Jezus jest w nim obecny! Żyje! Niedawno słyszeliśmy zapewnienie: „Nie zostawię was sierotami”. Chrystus ofiarowuje się za nas na ołtarzach całego świata. Zbawia. Jest do końca wierny danej obietnicy. Po prostu jest.
