Urodził się w 1919 r. w Kurytybie (Brazylia) w rodzinie działacza polonijnego. Od 1924 r. mieszkał na Wołyniu. Od września 1939 r. był członkiem polskiej organizacji niepodległościowej Służba Zwycięstwu Polski (od listopada – Związek Walki Zbrojnej). W maju 1940 r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Łucku. W listopadzie 1940 r. skazano go na karę śmierci, zamienioną później na 10 lat łagru. Przeżył jako jeden z nielicznych masakrę ok. 2 tys. więźniów dokonaną przez enkawudzistów po ataku Niemiec na Związek Sowiecki 22 czerwca 1941 r. (jego świadectwo opublikował „Nasz Dziennik”, 27 sierpnia 2009 r.). Powrócił do działalności konspiracyjnej. W 1944 r. jako oficer 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK został ponownie aresztowany przez Sowietów i przekazany polskim władzom komunistycznym. Więziony na Zamku Lubelskim, później we Wronkach, wyszedł na wolność w 1946 r. na mocy amnestii.
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i pracował do emerytury jako radca prawny.
Był wybitnym i znanym badaczem ludobójstwa Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej
Prace dokumentacyjne Władysław Siemaszko prowadził wraz z córką Ewą, zostały uwieńczone wydaniem w 2000 r. monumentalnej 2-tomowej monografii „Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945”. Autorów uhonorowano nagrodą „Przeglądu Wschodniego” (2000 r.) oraz Nagrodą im. Józefa Mackiewicza (2002 r.). Księga jest dziś najważniejszym opracowaniem dokumentującym zbrodnie popełnione przez OUN-UPA w województwie wołyńskim: obejmuje ponad 1700 miejscowości, w których zginęło ok. 60 tysięcy Polaków.
