Siódmego dnia nabożeństwa przyszło wyzwolenie. Dokładnie 29 kwietnia, gdy do obozu wkroczyli żołnierze
7. Armii gen. George’a Pattona, planowana była definitywna likwidacja KL Dachau. Tajny rozkaz reichsführera SS Heinricha Himmlera przewidywał zrównanie obozu ziemią i wymordowanie wszystkich więźniów, którzy zostali jeszcze przy życiu.
Obóz został wyzwolony przez zaledwie garstkę amerykańskich żołnierzy. Zamieszanie i zaskoczenie,
jakie towarzyszyło ich wkroczeniu, było jednak
tak wielkie, że uległy im znacznie większe siły niemieckie. Oswobodzono przeszło 30 tys. więźniów, w tym
800 duchownych. Kapłani byli przekonani,
że życie zawdzięczają św. Józefowi.
Na pamiątkę tych wydarzeń ocaleni kapłani, którzy zobowiązali się głosić chwałę św. Józefa, w 1948 r. zapoczątkowali tradycję pielgrzymek do Kalisza – miasta słynącego z cudownego wizerunku Świętej Rodziny.
Jako wotum za ocalenie ufundowano też kaplicę Męczeństwa i Wdzięczności w podziemiach
kaliskiej świątyni.
Podczas pierwszej pielgrzymki do Kalisza ocaleni
kapłani maszerowali z dworca kolejowego aż do bazyliki
na kolanach, chcąc w ten sposób dziękować za cud,
jaki stał się ich udziałem.
W Dachau przetrzymywano łącznie 2720 duchownych,
w tym 2579 księży wyznania rzymskokatolickiego.
Kapłani z Polski stanowili grupę 1780 więźniów. Spośród nich zamordowano 868, 78 zwolniono, 4 przeniesiono
do innych obozów. W dniu wyzwolenia, 29 kwietnia 1945 r., w grupie 33 tys. uwolnionych znajdowało się 830 polskich księży.
W 1999 r. Jan Paweł II beatyfikował kilkudziesięciu kapłanów-męczenników z Dachau, m.in. ks. bp. Michała Kozala oraz ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego.
