Teksty ewangeliczne w siedmiu miejscach poświęcają Tomaszowi Apostołowi łącznie 13 wierszy. Z innych ksiąg Pisma Świętego, jedynie Dzieje Apostolskie wspominają
o nim jeden raz.
Tomasz, zwany także Didymos (tzn. bliźniak), należał
do ścisłego grona Dwunastu Apostołów. Ewangelie wspominają go, kiedy jest gotów pójść z Jezusem
na śmierć (J 11,16); w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy (J 14,5); osiem dni po zmartwychwstaniu, kiedy ze sceptycyzmem wkłada rękę w bok Jezusa (J 20,19-29); nad Jeziorem Genezaret, gdy jest świadkiem cudownego połowu ryb po zmartwychwstaniu Jezusa (J 21,2).
Katolickie Indie czczą św. Tomasza jako swojego apostoła. Około roku 52 po Chrystusie miał on wylądować na zachodnim wybrzeżu Malabaru i założyć tam siedem kościołów. Kiedy w roku 1517 Portugalczycy wylądowali
w Mylapore, miano im pokazać grób Apostoła. Pamięć
o apostole zachowali tamtejsi chrześcijanie nestoriańscy.
W Indiach jest również najgłośniejsze sanktuarium
św. Tomasza Apostoła. Znajduje się ono na miejscu,
gdzie według miejscowej tradycji Tomasz miał ponieść śmierć męczeńską. Miejsce to ma różne nazwy:
Calamina (najczęściej spotykana), Thomas Mount
(Góra św. Tomasza), Madras, Maabar i Meliapore. Wszystkie te nazwy oznaczają jedną miejscowość:
Górę św. Tomasza, położoną na jednym z przedmieść Madrasu.
Święty Tomasz jest patronem Indii, Portugalii, Urbino, Parmy, Rygi, Zamościa; architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, kamieniarzy, murarzy, stolarzy, małżeństw
i teologów.
W ikonografii św. Tomasz przedstawiany jest jako młodzieniec (do XIII w. na Zachodzie, do XVIII w.
na Wschodzie), później jako starszy mężczyzna w tunice
i płaszczu. W prezentacji ikonograficznej powraca wątek „niewiernego” Tomasza. Atrybutami świętego są kątownica, kielich, księga, miecz, serce, włócznia, którą go przeszyto, zwój.
