Klemens I był trzecim następcą św. Piotra (po Linusie
i Klecie), a więc czwartym Papieżem. Kierował Kościołem
w latach 88-97. Mamy niewiele wiadomości o jego życiu. Pochodzą one z wielu tradycji chrześcijańskich. Był synem Faustyna, niewolnikiem pochodzenia żydowskiego. Miał go wyzwolić patrycjusz rzymski, Klemens. Przyszły Papież
z wdzięczności przybrał sobie jego imię. Według Tertuliana miał być ochrzczony i otrzymać święcenia kapłańskie z rąk Piotra Apostoła – prawdopodobnie znał także św. Pawła.
Tradycja przypisuje mu autorstwo listu do chrześcijan
w Koryncie, gdzie Kościół był rozdarty wewnętrzną niezgodą. Tamtejsi wierni odmówili swoim pasterzom posłuszeństwa; ci więc odwołali się do Papieża. Dokument jest zatem świadectwem znaczenia biskupa rzymskiego
w I wieku, który był pierwszym wśród biskupów
i prezbiterów. List wyróżnia się pięknym stylem i jest bezcennym dokumentem jako jeden z najstarszych pomników literatury chrześcijańskiej poapostolskiej.
Paweł w Liście do Filipian (Flp 4,3) wspomina o Klemensie, nie wiadomo jednak, czy mowa o tym samym człowieku.
Tradycja chrześcijańska podaje, że Klemens poniósł męczeńską śmierć w 97 lub 101 roku. Prawdopodobnie został wygnany z Rzymu do Chersonezu Taurydzkiego (dzisiejszy Krym), gdzie w kopalniach wśród ok. 2000 chrześcijan-skazańców głosił naukę Chrystusową,
za co został skazany przez cesarza na śmierć i wrzucony do Morza Czarnego z kotwicą u szyi.
W 868 roku św. Cyryl w czasie pobytu w tamtych stronach miał odnaleźć relikwie św. Klemensa I i przywieźć je do Rzymu, gdzie zostały przyjęte z najwyższymi honorami przez Papieża Hadriana II i złożone w bazylice
św. Klemensa. Imię św. Klemensa wymieniane jest
w Kanonie Rzymskim. Klemens jest patronem narodów słowiańskich, a także dzieci, górników, kamieniarzy, kapeluszników i marynarzy.
