Owocem jego działalności było stworzenie słownika tuaresko-
-francuskiego oraz przełożenie Ewangelii na język tuareski
i poezji tuareskiej. Na podstawie stworzonej przez niego reguły zakonnej po jego śmierci, w 1933 r., powstało Zgromadzenie Małych Braci Jezusa.
-francuskiego oraz przełożenie Ewangelii na język tuareski
i poezji tuareskiej. Na podstawie stworzonej przez niego reguły zakonnej po jego śmierci, w 1933 r., powstało Zgromadzenie Małych Braci Jezusa.
15 maja 2022 r. Papież Franciszek dokonał kanonizacji
bł. Karola de Foucauld i dziewięciu innych błogosławionych, wpisując go w poczet świętych Kościoła katolickiego.
bł. Karola de Foucauld i dziewięciu innych błogosławionych, wpisując go w poczet świętych Kościoła katolickiego.
Wybrał się w podróż po pustyni Maghrebu, gdzie zdecydował, że odtąd będzie żył w celibacie. Po powrocie do Paryża zamieszkał u zamężnej siostry, nieopodal kościoła pw.
św. Augustyna. Podczas długich modlitw w tym kościele
i innych powtarzał modlitwę: „Boże mój, jeśli istniejesz, spraw, abym Cię poznał”. 29 lub 30 października 1886 r. spotkał
w kościele pw. św. Augustyna wikarego ks. Huvelina, z którym zaczął odtąd prowadzić długie rozmowy religijne. Zaprzyjaźnili się i gdy Karol poprosił go o znalezienie kierownika duchowego, ten nakazał mu najpierw przystąpienie do spowiedzi. Tak zaczęło się trwałe nawrócenie Karola, a ks. Huvelin pozostał jego kierownikiem duchowym aż do śmierci. Od tej pory
de Foucauld rozpoczął intensywne życie duchowe. W sierpniu 1888 r. odwiedził klasztor Trapistów w Fontgombault. W końcu listopada wyjechał na pielgrzymkę do Ziemi Świętej.
Boże Narodzenie w sposób szczególny przeżył w Betlejem.
5 stycznia odwiedził Nazaret, który go zachwycił i pobudził
do kontemplacji ukrytego życia Jezusa. 14 lutego wrócił do Paryża. Potem odbył rekolekcje w kilku klasztorach. W bazylice Montmartre 6 czerwca 1889 r. zawierzył swoje życie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wszystko to prowadziło
do tego, że Karol postanowił iść drogą powołania zakonnego
w ukryciu przed światem. W połowie stycznia 1890 r. pożegnał się z rodziną i wstąpił do trapistów w klasztorze Matki Bożej Śnieżnej w Masywie Centralnym, przyjmując imię zakonne Maria Alberyk (Marie-Albéric). W czerwcu 1890 r. na własną prośbę przeniósł się do ubogiego klasztoru filialnego Matki Bożej Śnieżnej w Akbes w Syrii. Spędził w nim 6 lat. Mnisi, poza modlitwą i kontemplacją, pracowali w polu i przy budowie dróg. 2 lutego 1892 r. Karol de Foucauld złożył pierwsze śluby zakonne. Jako mnich ciągle myślał o życiu bardziej ubogim
i odosobnionym. Został wysłany do Staouéli w Algierii. Wrócił jeszcze na studia do Rzymu, ale przełożeni uznali, że Bóg wyznaczył mu szczególną drogę. 14 lutego 1894 r. został zwolniony ze ślubów prostych i złożył dwa śluby prywatne: czystości i nieposiadania niczego poza narzędziami potrzebnymi do pracy fizycznej. Został wysłany do klasztoru Klarysek w Nazarecie, gdzie potrzebna była pomoc przy pracach w gospodarstwie. Był tam skromnym bratem. Zamieszkał w komórce na narzędzia i czuł się szczęśliwy.
Za namową ksieni zakonu klarysek w 1901 r. przyjął święcenia kapłańskie.
św. Augustyna. Podczas długich modlitw w tym kościele
i innych powtarzał modlitwę: „Boże mój, jeśli istniejesz, spraw, abym Cię poznał”. 29 lub 30 października 1886 r. spotkał
w kościele pw. św. Augustyna wikarego ks. Huvelina, z którym zaczął odtąd prowadzić długie rozmowy religijne. Zaprzyjaźnili się i gdy Karol poprosił go o znalezienie kierownika duchowego, ten nakazał mu najpierw przystąpienie do spowiedzi. Tak zaczęło się trwałe nawrócenie Karola, a ks. Huvelin pozostał jego kierownikiem duchowym aż do śmierci. Od tej pory
de Foucauld rozpoczął intensywne życie duchowe. W sierpniu 1888 r. odwiedził klasztor Trapistów w Fontgombault. W końcu listopada wyjechał na pielgrzymkę do Ziemi Świętej.
Boże Narodzenie w sposób szczególny przeżył w Betlejem.
5 stycznia odwiedził Nazaret, który go zachwycił i pobudził
do kontemplacji ukrytego życia Jezusa. 14 lutego wrócił do Paryża. Potem odbył rekolekcje w kilku klasztorach. W bazylice Montmartre 6 czerwca 1889 r. zawierzył swoje życie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wszystko to prowadziło
do tego, że Karol postanowił iść drogą powołania zakonnego
w ukryciu przed światem. W połowie stycznia 1890 r. pożegnał się z rodziną i wstąpił do trapistów w klasztorze Matki Bożej Śnieżnej w Masywie Centralnym, przyjmując imię zakonne Maria Alberyk (Marie-Albéric). W czerwcu 1890 r. na własną prośbę przeniósł się do ubogiego klasztoru filialnego Matki Bożej Śnieżnej w Akbes w Syrii. Spędził w nim 6 lat. Mnisi, poza modlitwą i kontemplacją, pracowali w polu i przy budowie dróg. 2 lutego 1892 r. Karol de Foucauld złożył pierwsze śluby zakonne. Jako mnich ciągle myślał o życiu bardziej ubogim
i odosobnionym. Został wysłany do Staouéli w Algierii. Wrócił jeszcze na studia do Rzymu, ale przełożeni uznali, że Bóg wyznaczył mu szczególną drogę. 14 lutego 1894 r. został zwolniony ze ślubów prostych i złożył dwa śluby prywatne: czystości i nieposiadania niczego poza narzędziami potrzebnymi do pracy fizycznej. Został wysłany do klasztoru Klarysek w Nazarecie, gdzie potrzebna była pomoc przy pracach w gospodarstwie. Był tam skromnym bratem. Zamieszkał w komórce na narzędzia i czuł się szczęśliwy.
Za namową ksieni zakonu klarysek w 1901 r. przyjął święcenia kapłańskie.
Wyjechał do Béni Abbès na południu Algierii, niedaleko granicy marokańskiej. Jadąc tam, zdawał sobie sprawę, że na tych słabo zaludnionych terenach nie będzie miał misyjnych osiągnięć, ale nie miało to dla niego znaczenia. Chciał cichego życia, by móc się nieustannie modlić. Zawsze jednak był otwarty na ludzkie problemy. Otaczał opieką niewolników, karmił ich i podtrzymywał na duchu.
W 1903 r. planował wyjazd do Maroka, ale zrezygnował na rzecz ewangelizacji Tuaregów. W sierpniu 1903 r. zajmował się rannymi podczas bitwy pod Tanghit. W 1904 r. udał się
w kolumnie żołnierzy do krainy Tuaregów, gdzie pozostał
do stycznia 1905 r. W 1905 r. osiedlił się w Tamanrasset, gdzie zaprzyjaźnił się z szefem Tuaregów Mussą Ag Amastanem.
Gdy na przełomie 1906 i 1907 r. był bliski śmierci, miejscowa ludność zaopiekowała się nim. Noszono go na rękach
i karmiono jak niemowlę kozim mlekiem, nie pozwalając,
by wpadł w depresję.
w kolumnie żołnierzy do krainy Tuaregów, gdzie pozostał
do stycznia 1905 r. W 1905 r. osiedlił się w Tamanrasset, gdzie zaprzyjaźnił się z szefem Tuaregów Mussą Ag Amastanem.
Gdy na przełomie 1906 i 1907 r. był bliski śmierci, miejscowa ludność zaopiekowała się nim. Noszono go na rękach
i karmiono jak niemowlę kozim mlekiem, nie pozwalając,
by wpadł w depresję.
W tym czasie Karol de Foucauld pisał regułę swojej wymarzonej wspólnoty Małych Braci Jezusa, która powstała, niestety, dopiero po jego śmierci. W 1910 r. wysłał gotowe statuty do Rzymu, lecz odpowiedzi nigdy nie otrzymał.
W czerwcu 1915 r. skończył po jedenastu latach prace nad słownikami. W 1916 r. wybuchła wojna między miejscowymi plemionami. Karol został zmuszony do ufortyfikowania swojej pustelni w Tamanrasset. Gdy wieczorem 1 grudnia 1916 r. grupa uzbrojonych jeźdźców otoczyła fort, prawdopodobnie pilnujący go uzbrojony szesnastolatek wystrzelił ze strachu
i przypadkowo zabił Karola. Pustelnia została splądrowana,
a Najświętszy Sakrament wyrzucono w piasek pustyni. Gdy przybyli tam francuscy oficerowie, zobaczyli leżące obok Karola Ciało Jezusa. Jeden z nich ukląkł, podniósł Hostię i przyjął Komunię. Ciało brata Karola de Foucauld od 1929 r. złożone jest w El Goléa. Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym został zamknięty 4 marca 2003 r. w Mediolanie,
a beatyfikacja odbyła się 13 listopada 2005 r. w Rzymie.
W czerwcu 1915 r. skończył po jedenastu latach prace nad słownikami. W 1916 r. wybuchła wojna między miejscowymi plemionami. Karol został zmuszony do ufortyfikowania swojej pustelni w Tamanrasset. Gdy wieczorem 1 grudnia 1916 r. grupa uzbrojonych jeźdźców otoczyła fort, prawdopodobnie pilnujący go uzbrojony szesnastolatek wystrzelił ze strachu
i przypadkowo zabił Karola. Pustelnia została splądrowana,
a Najświętszy Sakrament wyrzucono w piasek pustyni. Gdy przybyli tam francuscy oficerowie, zobaczyli leżące obok Karola Ciało Jezusa. Jeden z nich ukląkł, podniósł Hostię i przyjął Komunię. Ciało brata Karola de Foucauld od 1929 r. złożone jest w El Goléa. Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym został zamknięty 4 marca 2003 r. w Mediolanie,
a beatyfikacja odbyła się 13 listopada 2005 r. w Rzymie.
