Do grona czczonych dziś założycieli należeli: Aleksy Falconieri, Bartłomiej Amidei, Benedykt Antella, Buonfiglio Monaldi, Gerardino Sostegni, Hugo Lippi-Uguccioni oraz Jan Buonagiunta Monetti. Najbardziej znanym z nich jest św. Aleksy Falconieri. Był kupcem i mieszkał we Florencji
w czasach, kiedy kraj przeżywał rozdarcie i bratobójcze walki. W 1215 r. w samą Wielkanoc przy Ponte Vecchio
we Florencji miała pojawić się Matka Boża cała we łzach, opłakująca to, że Jej dzieci są między sobą rozdarte nienawiścią i wojną.
15 sierpnia 1233 r. Matka Boża miała pojawić się
po raz drugi, okryta żałobą, pełna boleści. Reakcją na te objawienia było to, że wraz z sześcioma rówieśnikami, również florenckimi kupcami, Aleksy porzucił zajęcia
i usunął się na ubocze, gdzie żył w ubóstwie i pokucie. Założył z nimi pobożną konfraternię, która podejmowała zadośćuczynienie za życie i grzechy współziomków.
Z czasem przeniosła się ona na Monte Senario, gdzie powstały skromny dom i kaplica Matki Bożej. Członkowie konfraterni rozważali mękę Pańską i mieli żywą cześć
do Matki Bożej Bolesnej.
Tak powstał nowy zakon, tzw. serwitów, czyli sług Maryi. Wspólnota przyjęła regułę św. Augustyna, a część konstytucji przejęła od dominikanów. Jako wędrowni kaznodzieje serwici przemierzyli Italię, Francję, Niemcy
i Węgry. Dotarli nawet do Polski. W 1304 r. Stolica Apostolska zatwierdziła ich zakon. Istnieje on do dzisiaj.
