Tytuł Matki Bożej jako Królowej Narodu Polskiego
sięga drugiej połowy XVI w. Grzegorz z Sambora, renesansowy poeta, nazywa Maryję Królową Polski
i Polaków. Teologiczne uzasadnienie tytułu „Królowej” pojawi się w XVII w. po zwycięstwie odniesionym
nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry,
które przypisywano wstawiennictwu Maryi.
Wyrazicielem tego przekonania Polaków stał się król
Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 r. w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie.
W 1918 r. Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej o wprowadzenie święta dla Polski pod wezwaniem „Królowej Polski”. Papież Benedykt XV chętnie przychylił się do tej prośby (1920). Biskupi umyślnie zaproponowali Ojcu Świętemu dzień 3 maja, aby
podkreślić nierozerwalną łączność tego święta z Sejmem Czteroletnim, a zwłaszcza z uchwaloną 3 maja 1791 r. pierwszą Konstytucją polską.
Dnia 3 maja 1966 r. Prymas Polski, ks. kard. Stefan Wyszyński, w obecności Episkopatu Polski i tysięcznych rzesz oddał w macierzyńską niewolę Maryi, za wolność Kościoła, rozpoczynające się nowe tysiąclecie Polski.
W 1962 r. Jan XXIII ogłosił Maryję Królowę Polski główną patronką kraju i niebieską Opiekunką naszego Narodu.
W tym roku uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski będzie obchodzona wyjątkowo 2 maja, a nie – jak zwykle – 3 maja. Powodem zmiany jest przypadająca
tego dnia 5. Niedziela Wielkanocna.
