Przyszły błogosławiony Czesław urodził się około 1180 r.
w Kamieniu Opolskim. Należał – obok św. Jacka Odrowąża
i Hermana Niemca – do księży z otoczenia biskupa krakowskiego, Iwona Odrowąża. Miał zajmować stanowisko kustosza kolegiaty sandomierskiej. Jako kapłan diecezjalny w 1220 lub 1221 r. wstąpił do dominikanów.
Habit otrzymał z rąk samego św. Dominika.
W 1222 r. przybył z innymi współbraćmi, w tym
ze św. Jackiem Odrowążem. Pierwsi dominikanie zamieszkali w Krakowie, oddając się pracy kaznodziejskiej
i duszpasterskiej. W 1225 r. biskup Pragi zaprosił dominikanów do stolicy Czech. Wysłano tam Czesława
z kilkoma ojcami. Czesław stał się więc założycielem rodziny dominikańskiej na ziemi czeskiej. Po utworzeniu klasztoru w Pradze (1225) udał się do Wrocławia.
Według tradycji wrocławskiej Czesław miał umrzeć 15 lipca 1242 r. Datę tę przyjmuje tradycja dominikańska. Zaraz
po śmierci odbierał cześć jako święty. Nad jego grobem
w kościele Dominikanów we Wrocławiu wystawiono niebawem ołtarz. Cześć od dawna mu oddawaną zatwierdził Papież Klemens XI 18 października 1713 r.
Ciało bł. Czesława spoczywa w dominikańskim kościele
pw. św. Wojciecha w osobnej kaplicy. Kiedy w czasie zdobywania Wrocławia w 1945 r. cały kościół legł
w gruzach, zachowała się jedynie kaplica z relikwiami
bł. Czesława. Jest on patronem Wrocławia.
