Co dalej?

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: „Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.

Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.

Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: ’Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem’. Rzekł mu pan: ’Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!’.

Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: ’Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem’. Rzekł mu pan: ’Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!’.

Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: ’Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!’. Odrzekł mu pan jego: ’Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów’”. (Mt 25,14-30)

W Ewangelii według św. Mateusza to chronologicznie ostatnia przypowieść Jezusa. Wyjazd człowieka – dysponenta majątku w daleką podróż i powierzenie daru każdemu ze sług „według jego zdolności” (w tekście greckim użyte jest słowo dynamis – według jego własnej mocy, potencjału, zdolności operatywnych), rozliczenie z powierzonych talentów – kierują naszą uwagę ku eschatologii. Przyjdzie czas, mówi Pan, że zostaniecie zapytani o wasze życie, o to, w jaki sposób pomnożyliście otrzymane dary. Kiedy? Może jutro, za rok, za 50 lat? Nie wiadomo. Ale ów moment nadejdzie. Nie będzie już czasu na tłumaczenie, adwokackie sztuczki. Będzie świadczyć o nas tylko prawda naszego życia.

Dwaj z obdarowanych sług podwoili powierzone sobie bogactwa i przynieśli je gospodarzowi. Trzeci zakopał talenty – jego tłumaczenie w istocie stało się samooskarżeniem. Dlaczego tak postąpił? Powodem była fałszywa wizja pana („jesteś człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał”), a może lenistwo, lekkomyślność, niedostrzeżenie otrzymanej szansy, lęk i brak zaufania, zajęcie się własnymi sprawami? Czy zrozumiał, co stracił? Żałował? Nie wiemy.

W wielu współczesnych systemach filozoficzno-religijnych powraca idea reinkarnacji, lotna i chętnie przyjmowana przez społeczeństwa Zachodu. Kolejne wcielenia mają stać się szansą, okazją do naprawienia błędów z poprzednich. Wygodne to i złudne – często owa „nowa szansa” to powtórzenie starych błędów i dodanie do nich nowych. Ale drugiej szansy nie będzie. „A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd” – pisze autor Listu do Hebrajczyków (Hbr 9,27). Jezus jest Panem, który obdarowuje nas, wedle określonej miary, tylko raz.

Co z tą wiedzą zrobimy?