logo
logo

Ewangelia i Rozważanie

Zdjęcie: / Inne

Pantokrator

Niedziela, 22 listopada 2026 (09:26)

Aktualizacja: Niedziela, 22 listopada 2026 (11:19)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi
od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.
Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: »Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie
w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od
założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem,
a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu,
a przyszliście do Mnie«. Wówczas zapytają sprawiedliwi: »Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim
i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub
w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?«. A Król im odpowie: »Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście«. Wtedy odezwie się i do tych po lewej
stronie: »Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny,
a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście
Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu,
a nie odwiedziliście Mnie«. Wówczas zapytają i ci:
»Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo
w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?«. Wtedy odpowie
im: »Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie
nie uczyniliście«. I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”. (Mt 25,31-46)

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata domyka rok liturgiczny. Ewangeliczne przypomnienie, że kiedyś nastąpi moment, gdy „Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim”, że „zgromadzą się przed Nim wszystkie narody” i że wszystko stanie się jawne, zasiane wcześniej ziarno dobra (i zła) wyda plon itd., stanowi przypomnienie prawdy, którą na co dzień
na różne sposoby wypieramy, cieniujemy. Uświadamiamy sobie, że miłosierdzie nie unieważnia sprawiedliwości
(choć ją przekracza, jak nauczał św. Jan Paweł II),
że nie jest abstrakcyjnym pojęciem, że obojętność wcale nie jest mniejszym złem niż nienawiść, zaś obecność Jezusa konkretyzuje się w każdym człowieku. Eschatologiczna wizja końca, obraz sądu to nie straszenie, ale raczej zaproszenie, by żyć z otwartymi oczami
i uszami, nie z zaciśniętym sercem i pięścią. By zawsze
być gotowym na spotkanie Pana.

Słowo Boże maluje dziś przed nami wizerunek Chrystusa Króla. Skąd ten tytuł? Już archanioł Gabriel zapowiedział, że Jezus „będzie panował nad domem Jakuba na wieki,
a jego panowaniu nie będzie końca (Łk 1,32-33).
Na zadane przez Piłata pytanie Chrystus odpowiada wprost: „Tak, jestem królem” (por. J 18,36-37).
Gdy rozstaje się ze swoim uczniami, tuż przed wstąpieniem do nieba, mówi: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie
i na ziemi” (Mt 28,18).

Niesamowite jest, jak Chrystusa Króla widział św. Brat Albert Chmielowski. Jednym z najcenniejszych polskich obrazów religijnych jest namalowany przez niego wizerunek Jezusa, zatytułowany „Ecce homo”. Podanie, utrwalone piórem Karola Wojtyły w poemacie „Brat naszego Boga”, głosi, że obraz powstawał wiele lat.
Malarz czerpał inspirację z rysów twarzy żebraków, bezdomnych i tych, których spotykał na co dzień.

W królowanie Jezusa włączony jest zatem każdy z nas! Dzieje się to podczas sakramentu chrztu świętego.
„Bóg wszechmogący […] namaszcza cię krzyżmem zbawienia, abyś włączony do ludu Bożego, wytrwał
w jedności z Chrystusem Kapłanem, Prorokiem i Królem
na życie wieczne” – mówi kapłan podczas namaszczenia olejem krzyżma św.

Ks. Paweł Siedlanowski

Nasz Dziennik