Trening interwałowy wspiera chore naczynia
Analiza opisanych w literaturze badań pokazała, że odpowiednio intensywny trening interwałowy wyjątkowo dobrze poprawia pracę śródbłonka u osób z chorobami sercowo-naczyniowymi. Potrzebny jest jednak odpowiedni nadzór kliniczny.
Jedną z kluczowych cech chorób krążeniowych jest uszkodzenie śródbłonka wyściełającego ścianki naczyń. Ma ono silny związek m.in. z zapaleniem naczyń, zakrzepicą czy upośledzeniem rozszerzania się tętnic.
Zespół z hiszpańskiego Uniwersytetu Miguela Hernándeza w Elche i Uniwersyteckiego Szpitala Ogólnego w Alicante odkrył, że wysiłek interwałowy o wysokiej intensywności (HIIE) to najsilniej działająca i najlepiej udokumentowana strategia poprawy funkcji śródbłonka u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
Swoje wnioski naukowcy opierają na przeglądzie systematycznym i metaanalizie 37 badań, obejmujących łącznie prawie 7 tys. dorosłych pacjentów z chorobą wieńcową lub przewlekłą niewydolnością serca.
W analizie porównali różne formy i intensywności wysiłku fizycznego, w tym ćwiczenia aerobowe o umiarkowanej intensywności (MAE), wysiłek interwałowy o wysokiej intensywności (HIIE), ćwiczenia oporowe (RE) oraz łączone programy treningowe.
Trening interwałowy polega na naprzemiennym wykonywaniu krótkich serii ćwiczeń o wysokiej intensywności przeplatanych okresami regeneracji – wyjaśniają badacze.
Wszystkie formy treningu, z wyjątkiem samych ćwiczeń oporowych o umiarkowanej intensywności, poprawiały funkcję śródbłonka w porównaniu ze standardową opieką. Jednak skala tej poprawy istotnie różniła się w zależności od intensywności i struktury wysiłku.
Wysiłek interwałowy o wysokiej intensywności okazał się najbardziej spójną i skuteczną interwencją.
W porównaniu z ciągłym wysiłkiem aerobowym o umiarkowanej intensywności przynosił większą poprawę w zakresie zależnego od przepływu rozszerzenia naczyń uznawanego za złoty standard nieinwazyjnej oceny funkcji śródbłonka.
APW, PAP
