Zmarł o. Hugolin Langkammer OFM, wybitny polski biblista

Urodził się 19 grudnia 1930 r. w Bytomiu-Bobrku. Był synem Józefa i Marii z Tomiczków. Na chrzcie otrzymał imiona Helmut Teodor. W latach 1946-1950 uczył się w Collegium Seraphicum w Nysie – szkole średniej prowadzonej przez Zakon Braci Mniejszych (franciszkanów) Prowincji Wrocławskiej pw. św. Jadwigi. Maturę uzyskał w 1950 r. i wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Prowincji Wrocławskiej, przyjmując imię zakonne Hugolin.

Jeszcze przed przyjęciem święceń kapłańskich, bo już z początkiem roku akademickiego 1955/1956 diakon Langkammer rozpoczął studia biblistyki w KUL, które uwieńczył w 1961 r. doktoratem z teologii. Wcześniej w 1959 r. uzyskał magisterium, a w 1960 r. licencjat.

W Katolickim Uniwersytecie Lubelskim został zaangażowany jako adiunkt od 1 października 1967 r. W 1969 r. habilitował się, w 1970 r. uzyskał docenturę, w 1975 r. tytuł profesora nadzwyczajnego (zatwierdzony przez władze państwowe 16 lipca 1976 r.), a w 1982 r. – profesora zwyczajnego.

Pracy dydaktycznej i organizacyjnej o. Langkammer nie ograniczał do KUL. Równocześnie cały czas wykładał w seminarium duchownym swego zakonu w Kłodzku (od 1997 r. we Wrocławiu), dokąd systematycznie dojeżdżał z Lublina, wykładał też od 1970 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu i od 1996 r. na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. W 1976 r. został wybrany przewodniczącym Sekcji Biblistów Polskich przy Konferencji Episkopatu Polski i pełnił ten obowiązek do 1988 r., a tym samym spadało na niego organizowanie dorocznych zjazdów wykładowców biblistyki.

Był autorem ponad 60 książek, w tym obcojęzycznych, i ponad 500 artykułów. Był redaktorem lub współredaktorem wielu książek i czasopism. Wypromował 55 doktorów i ponad 350 magistrów. W 1994 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

JG, KAI