Wacław Kopisto urodził się 8 lutego 1911 roku na Wołyniu. Był absolwentem Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie. W 1937 roku ukończył Akademię Handlu Zagranicznego we Lwowie. Po napaści Niemiec na Polskę brał udział w wojnie obronnej. Internowany przez Węgrów, przedostał się do Francji i brał udział w kampanii 1940 roku. W Wielkiej Brytanii przeszedł gruntowne szkolenie i we wrześniu 1942 roku – jako jeden z 316 „cichociemnych” – został zrzucony na spadochronie do Polski biorąc udział w walce z najeźdźcą w szeregach Armii Krajowej. Z kolei w szeregach „Wachlarza” uczestniczył w walkach sabotażowo-dywersyjnych.
W styczniu 1943 roku brał udział w akcji odbicia żołnierzy AK uwięzionych w niemieckim więzieniu w Pińsku. Od lutego 1943 roku był szefem „Kedywu” w Łucku, a po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany i skazany przez trybunał wojenny w Kijowie na karę śmierci. Ostatecznie w 1945 roku wyrok zamieniono na karę łagrów. W łagrach Kołymy i Komi Kopisto spędził 10 lat. Po powrocie do Polski w 1955 roku działał społecznie był m.in. członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Związku Sybiraków oraz Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich. Za ofiarną służbę Ojczyźnie otrzymał szereg odznaczeń. Był m.in. Kawalerem Orderu Virtuti Militari, orderu Polonia Restituta, dwukrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz odznaczeniami brytyjskimi. Swoje przeżycia wojenne opisał w książce: pt. „Droga cichociemnego do łagrów Kołymy”. Wacław Kopisto zmarł 21 lutego 1993 roku w Rzeszowie został pochowany w Alei Zasłużonych na rzeszowskim cmentarzu Wilkowyja. Imię bohatera polskiej wolności nosi jedna z ulic Rzeszowa, przy której 14 sierpnia 2019 roku odsłonięto obelisk z tablicą upamiętniającą tę postać.
W przyszłą niedzielę (28 lutego) w kościele pw. Świętego Krzyża w Rzeszowie o godz. 11 zostanie odprawiona Msza Święta w intencji śp. majora Wacława Kopisto.
