Wystawa jest przede wszystkim opowieścią o duchowości, tradycji i wspólnocie zakorzenionej w polskim krajobrazie kulturowym. Na 40 czarno-białych fotografich artysta przedstawia trzy kalwarie: Zebrzydowską, Wejherowską
i Pacławską, ukazując ich wymiar religijny, narodowy oraz lokalny. To także refleksja nad różnorodnością ludzkich postaw, reakcji i przeżyć towarzyszących pielgrzymowaniu oraz nad znaczeniem wielowiekowej tradycji kalwaryjskiej.
W obecnych granicach Polski istnieje kilkadziesiąt miejsc określanych mianem kalwarii. Kalwarie: Zebrzydowska, Wejherowska i Pacławska, wyróżniają się szczególnie dużą liczbą odwiedzających oraz unikatowymi walorami architektonicznymi, starannie zaprojektowanymi układami przestrzennymi, bogatą historią i wyjątkowymi tradycjami. Najpełniejsze poznanie ich wartości duchowych, narodowych oraz lokalnych możliwe jest poprzez bezpośrednie doświadczenie. Uczestnictwo
w najważniejszych odpustach kalwaryjskich pozwala dostrzec także wymiar wspólnotowy, wynikający
z obecności licznych wiernych.
Wśród uczestników – nierzadko liczonych w setkach tysięcy – widoczna jest różnorodność postaw, reakcji i przeżyć, zarówno ujawnianych, jak i pozostających w sferze wewnętrznej. To właśnie tę „ludzką warstwę” wielowiekowej tradycji kalwaryjskiej autor starał się uchwycić w prezentowanych pracach. Zadanie to wymagało jednocześnie refleksu oraz szczególnej uważności, niezbędnej podczas nabożeństw, aby ograniczyć ingerencję w przebieg modlitw, uroczystości i indywidualnych przeżyć uczestników.
Autor wyraża nadzieję, że niniejsza fotograficzna interpretacja rzeczywistości kalwaryjskiej skłoni odbiorców do odwiedzenia tych miejsc, podjęcia własnej refleksji oraz doświadczenia ich wyjątkowego charakteru.
