Zgodnie z nowymi postanowieniami, dodanymi w art. 2, terytorium Korei Płn. „obejmuje na północy ziemie graniczące z Chińską Republiką Ludową i Federacją Rosyjską, a na południu z Republiką Korei, a także określone na ich podstawie wody terytorialne i przestrzeń powietrzną” – cytuje Yonhap treść dokumentu.
Z tekstu ustawy zasadniczej usunięto określenie „północna połowa”. Dotychczas konstytucja w ogóle nie definiowała Korei Południowej jako zagranicznego sąsiada. Pjongjang oficjalnie uważał cały Półwysep Koreański za jedno,
własne terytorium, traktując południową część jako obszar podlegający zjednoczeniu. Ponadto z art. 9 wykreślono zobowiązania do walki o „zjednoczenie ojczyzny” oraz „pokojowe zjednoczenie i wielką jedność narodową”.
Zmiany te przypieczętowują decyzję z końca 2023 r., oznaczającą odejście od trwającej od dekad polityki.
Nowelizacja znacząco wzmacnia władzę Kim Dzong Una.
Po raz pierwszy konstytucja definiuje Przewodniczącego Spraw Państwowych jako „głowę państwa”, przyznając
mu „monopolistyczne dowodzenie” nad bronią jądrową. Równocześnie z dokumentu wykreślono odniesienia
do dziedzictwa jego poprzedników.
Usunięto również zapisy o „bezpłatnym leczeniu”,
„kraju bez podatków” i „braku bezrobocia”, co eksperci interpretują jako odejście od nierealnych obietnic „komunistycznego dobrobytu”.
Mimo wcześniejszych gróźb Kima ustawa nie nazywa
Korei Południowej „głównym wrogiem”.
W tekście wprowadzono nowy status „męczenników uczestniczących w zagranicznych operacjach wojskowych”, co według analityków ma utworzyć ramy prawne do honorowania żołnierzy wspierających Rosję w wojnie przeciwko Ukrainie.
Korea Północna i Korea Południowa formalnie od ponad
70 lat pozostają w stanie wojny, gdyż konflikt zbrojny
z lat 1950-1953 zakończył się podpisaniem rozejmu,
a nie traktatu pokojowego.
