Hieronim urodził się ok. 345 r. w Strydonie, był synem zamożnych ludzi pochodzenia rzymskiego, katolików. Studiował w Rzymie pod kierunkiem mistrzów łaciny
i retoryki, m.in. Donata. Tam w wieku młodzieńczym, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, przyjął chrzest między 358 a 364 r. z rąk Papieża św. Liberiusza. Wówczas postanowił porzucić światowe życie i zająć się zagadnieniami religijnymi.
W 377 r. w Antiochii Hieronim przyjął święcenia kapłańskie, zastrzegając jednak, że pragnie dalej wieść życie ascetyczne. Za cel swojego życia postawił pracę naukową. Na dłuższy czas (379-382) zatrzymał się
w Konstantynopolu. Miasto urzekło go swoją historią, bogactwem zabytków, zasobnością w książki. Właśnie wtedy patriarchą Konstantynopola był św. Grzegorz
z Nazjanzu. Hieronim słuchał pilnie jego kazań.
W latach 382-384 był sekretarzem i doradcą Papieża Damazego.
W 386 r. zamieszkał w Betlejem, gdzie pozostał już
do śmierci. Organizował tam działalność charytatywną, prowadził wykłady, pod jego opieką powstały cztery klasztory. Odznaczał się encyklopedyczną wiedzą, umiłowaniem ascezy, pracowitością, gorącym przywiązaniem do Kościoła, czcią do Matki Bożej, a przede wszystkim umiłowaniem Pisma Świętego.
Pozostawił po sobie niebywale ogromną spuściznę literacką. W latach 389-395 przełożył na łacinę wiele ksiąg Septuaginty (greckiego przekładu Biblii). W ciągu 24 lat (382-406) przetłumaczył na łacinę całe Pismo święte.
Jego przekład, tzw. Wulgata (co oznacza „powszechnie przyjmowane”), został przyjęty przez sobór trydencki jako tekst urzędowy. Hieronim napisał także komentarze
do wielu ksiąg Pisma oraz przełożył liczne teksty Ojców Kościoła. Zwalczał współczesne mu herezje. Ostatnie lata spędził w grocie sąsiadującej z Grotą Narodzenia Pana Jezusa. Zmarł 30 września 419 lub 420 r. Jego relikwie sprowadzono z czasem do Rzymu. Obecnie znajdują się
w głównym ołtarzu bazyliki S. Maria Maggiore. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła zachodniego, patronem eremitów, biblistów, egzegetów, księgarzy
i studentów.
