Piotr urodził się 16 maja 1619 r. w Chasna lub Villaflor
na Teneryfie, jednej z Wysp Kanaryjskich. Był podobno potomkiem Jana de Béthencourt, konkwistadora, który przybył z Normandii, aby zdobyć wyspę dla Henryka III, króla Kastylii.
Wychowywał się w atmosferze pobożności. Gdy był
już młodzieńcem, zapragnął zostać misjonarzem.
W dwudziestym trzecim roku życia wyruszył w świat.
Nie znamy dokładnie drogi wędrówki Piotra, ale ślady
jego pobytu odkryto m.in. w Hawanie (Kuba).
W 1651 r. osiadł wreszcie w Gwatemali. Przez trzy lata uczył się u jezuitów, bo marzył o wyjeździe do Japonii. Potem wynajął na obrzeżach miasta dom, do którego zaczął przygarniać opuszczone dzieci. Uczył je czytania
i pisania, przy tym zaś katechizował. W tym okresie nawiązał bliski kontakt z kapucynami i został ich tercjarzem. Z czasem zaczął przygarniać do swojego domu również chorych, przekształcając dom w szpital. Poparty przez miejscowego księdza biskupa i gubernatora, wybudował następnie nowy dom na szpital i pod swój zarząd przyjął dwa inne szpitale.
Wszystkie te dzieła oddał pod opiekę Matki Bożej
z Betlejem. Gdy zdobył dla nich współpracowników, utworzył stowarzyszenie oparte na statutach tercjarskich. Wybudował jeszcze kościół i szkołę.
Zmarł 25 kwietnia 1667 r. Pochowano go u kapucynów. Jego stowarzyszenie przekształcono natomiast
w kongregację zakonną. Stała się ona zgromadzeniem kanoników regularnych, oddanych pracy szpitalnej.
Nieco później powstało zgromadzenie żeńskie. Beatyfikacji Piotra dokonał w 1980 r. św. Jan Paweł II, a w 2002 r. ten sam Papież ogłosił go świętym podczas Mszy św. sprawowanej w Gwatemali.
