Paschalis Baylon Yubero (znany także jako Pascal Bailon, nazywany niekiedy Serafinem Eucharystii) urodził się
w Torre Hermoza w Aragonii (północna Hiszpania) 16 maja 1540 r. Jego rodzice, Marcin Baylon i Elżbieta Yubero,
byli pobożnymi, drobnymi rolnikami.
Kiedy miał 24 lata, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych, którzy mieli swój konwent w Montfort w pobliżu Walencji.
Z powodu zaniedbanego wyglądu nie chciano go przyjąć
do klasztoru. Jednak wkrótce po przyjęciu przełożeni przekonali się o jego zaletach i chcieli doprowadzić go
do kapłaństwa. Paschalis jednak błagał, by mógł pozostać bratem zakonnym – i tak też się stało. Uświęcenie swoje widział w zjednoczeniu z Bogiem i w sumiennym wypełnianiu najniższych obowiązków w klasztorze. Najbardziej cenił sobie zajęcie furtiana. Dawało mu
to bowiem wiele okazji do znoszenia przykrości,
do upokorzeń, a równocześnie do pełnienia posługi wobec potrzebujących. Jego dewizą życiową były słowa:
„Dla Boga i Zbawiciela potrzeba mieć serce dziecka,
dla bliźniego serce matki, dla siebie – serce sędziego”.
Paschalis miał szczególną cześć dla Chrystusa
w Najświętszym Sakramencie. W zamian za bezgraniczne oddanie Pan Bóg obdarzył go darem kontemplacji, czytania w sercach i sumieniach ludzkich oraz charyzmatem proroczym. Te właśnie nadprzyrodzone dary i zalety były przyczyną wezwania brata Paschalisa przez przełożonego generalnego do klasztoru w Paryżu. Długą drogę z Walencji do Paryża Paschalis odbył pieszo. We Francji panoszyli się wtedy hugenoci kalwini. Zakonnik często prowadził z nimi dyskusje i odpowiadał na ich zarzuty. Ze szczególnym żarem bronił prawdy o realnej obecności Pana Jezusa
w Najświętszym Sakramencie. To ściągało na niego gniew jego przeciwników tak dalece, że pewnego dnia w pobliżu Orleanu rozjuszony tłum omalże go nie ukamienował (1576).
Po nieco dłuższym pobycie w klasztorze paryskim Paschalis został ponownie przeniesiony do klasztoru w okolice Walencji, w Hiszpanii. Tam ciężko zachorował. Zmarł
17 maja 1592 roku, w dniu, który sam przepowiedział. Dzień śmierci, tak jak i dzień jego urodzin, były uroczystością Zesłania Ducha Świętego.
Tak liczne cuda działy się za wstawiennictwem Sługi Bożego, że już w kilkanaście lat po śmierci doczekał się wyniesienia do chwały ołtarzy: 29 października 1618 r. Paweł V beatyfikował go, a Aleksander VIII wpisał go uroczyście do katalogu świętych 16 października 1690 r.
W nagrodę za szczególne nabożeństwo do Eucharystii
Leon XIII (tercjarz franciszkański) ogłosił w 1897 r. prostego brata zakonnego patronem stowarzyszeń
i kongresów eucharystycznych. Patronuje też kucharzom
i pasterzom oraz kobietom poszukującym męża
(które proszą, zwłaszcza w Hiszpanii i we Włoszech,
żeby był tak dobry i przystojny jak św. Paschalis).
Grób Paschalisa w Villareal (prowincja Castellón
w Hiszpanii) został zbezczeszczony w czasie hiszpańskiej wojny domowej 1936-1939. Relikwie spalono.
Patron dnia – św. Paschalis Baylon
Dziś w Kościele wspominamy św. Paschalisa Baylona.
