Konrad Confalonieri urodził się około roku 1290
w zamożnej, włoskiej rodzinie. Za młodu obrał sobie
zawód rycerski. W roku 1313 w czasie polowania rozpalił ognisko dla wypłoszenia zwierzyny i wywołał pożar. Nie zdawał sobie sprawy, jaką klęskę żywiołową wywoła tym czynem. Namiestnik Piacenzy, Galeazzo Visconti, skazał
na śmierć przypadkowo przyłapanego w lesie człowieka, podejrzanego o umyślny pożar lasu. Gdy Konrad się o tym dowiedział, natychmiast zgłosił się do namiestnika i wyznał swoją winę. Wynagrodził też pieniężnie wyrządzoną miastu szkodę. Oddał na ten cel cały swój majątek.
Wydarzenie to stało się przełomem religijnym w życiu
jego i jego małżonki, która wstąpiła do klasztoru klarysek w Piacenzy. Konrad natomiast zaczął prowadzić żywot wędrownego ascety. W roku 1315 wstąpił do III zakonu św. Franciszka. Jako pielgrzym pokutny nawiedził wiele sanktuariów Italii. Osiadł w roku 1343 jako pustelnik
w dolinie Noto koło Syrakuz na Sycylii, gdzie wiódł
życie pełne wyrzeczenia. Miał dar prorokowania.
Zmarł 19 lutego 1351 roku. Pochowano go w Noto,
w kościele św. Mikołaja. W roku 1485 jego śmiertelne szczątki umieszczono w srebrnej trumnie. Papież
Urban VIII jego kult zatwierdzony dla diecezji syrakuskiej w roku 1515, potem rozszerzony na całą Sycylię (1544), rozciągnął także na zakony franciszkańskie (1625).
Święty jest patronem osób cierpiących z powodu przepukliny.
W ikonografii jest przedstawiany jako franciszkański pustelnik lub starzec z jeleniami i innymi zwierzętami.
Jego atrybutami są: krzyż, dyscyplina, czaszka i księga.
