Mateusz był Galilejczykiem. Jego pracą było pobieranie ceł i podatków w Kafarnaum, jednym z większych handlowych miasteczek nad jeziorem Genezaret. Pobierał tam opłaty za przejazdy przez jezioro i przewóz towarów.
Z Mateuszem spotykamy się po raz pierwszy w Kafarnaum, kiedy Chrystus zastał go w komorze celnej i powołał na swojego apostoła. To wezwanie odbyło się po cudownym uzdrowieniu paralityka, którego spuszczono przez otwór zrobiony w suficie mieszkania (Mt 9,1-8). O tym cudzie musiał dowiedzieć się i Mateusz, gdyż natychmiast rozniosły go setki ust. Być może Mateusz słuchał wcześniej mów pokutnych Jana Chrzciciela. Na wezwanie Chrystusa zostawił wszystko i poszedł za Nim. Nawrócony, zaprosił do swego domu Jezusa, Jego uczniów i swoich przyjaciół: celników i współpracowników. W czasie uczty faryzeusze zarzucili Chrystusowi, że nie przestrzega Prawa. Ten jednak wstawił się za swoimi współbiesiadnikami. Odtąd Mateusz pozostał już w gronie dwunastu apostołów. O powołaniu Mateusza na apostoła piszą w swoich Ewangeliach także św. Marek i św. Łukasz (Mk 2,13-17; Łk 5,27-32). Jest to jednak równocześnie pierwsza i ostatnia osobna wzmianka o nim w Piśmie Świętym. Potem widzimy go jedynie w spisach ogólnych na liście apostołów (Mt 10,3; Mk 3,18;
Łk 6,15; Dz 1,13). W katalogach apostołów figuruje on na miejscu siódmym lub ósmym.
