Podczas uroczystości poświęcenia tego klasztoru,
po Liturgii Słowa, cesarzowa zdjęła cesarskie szaty, ostrzygła włosy i odziała się w zgrzebny habit. Swój majątek przeznaczyła na fundacje kościelne i dobroczynne. Zrobiło to wielkie wrażenie na uczestnikach ceremonii. Ksiądz Piotr Skarga opisał to wydarzenie w „Żywotach świętych”. Jako zakonnica służyła z oddaniem ludziom, zwłaszcza ubogim.
Zmarła 3 marca 1033 r. Natychmiast zaczęto oddawać jej publiczny kult. Innocenty III zatwierdził go w 1200 r.
