Według św. Grzegorza Guntram nie od razu był człowiekiem świętym. Wyróżniał się charakterem gwałtownym, był uparty i brutalny. Nie gardził też obficie zastawionym stołem. Jednak uporczywą pracą nad sobą wyrobił w sobie tyle cnót chrześcijańskich, że zmieniły one zupełnie jego obyczaje. Kiedy jego bracia wiedli nieustanne spory o granice, jego wzywano na rozjemcę. Sobie zostawił królestwo Orleanu, Burgundii i Prowansji, rządząc mądrze
i popierając instytucje chrześcijańskie. Jego kraj był wówczas na pół pogański. Guntramowi przypisuje się założenie kilkunastu klasztorów. Dzielnie pomagał mu
w tym św. Kolumban, mnich irlandzki. Wystawił także znaczną liczbę kościołów. W Moriana ufundował biskupstwo, istniejące do dziś. Za staraniem króla odbyło się 6 synodów, które miały za cel rozbudzenie życia religijnego i nawrócenie pogan.
Niemniej dbałym okazał się król dla poddanego sobie ludu. Szczególną troską otaczał ubogich, których wspierał szczodrą ręką. Kiedy nastały klęski żywiołowe, według kronikarzy, król ofiarował Panu Bogu za swój lud własne życie, na odwrócenie kar. Zmarł 28 marca 592 roku
po 67 latach życia. Jego kult przyjął się we wszystkich diecezjach Francji.
