Wyróżniał się odwagą i wymową. Dzięki interwencji ambasadora cesarza wschodnio-rzymskiego i na mocy traktatu zawartego pomiędzy cesarzem a Persami król perski przerwał prześladowanie. Beniamin po dwóch
latach wielu cierpień w więzieniu odzyskał wolność,
pod warunkiem że zaprzestanie apostołowania.
Tego warunku nie dochował.
Sytuacja szybko się zmieniła. Persja popadła ponownie
w konflikt z cesarstwem. Rozpoczęto na nowo prześladowanie chrześcijan, gdyż uważano ich za zwolenników cesarskich. Aresztowano ponownie Beniamina. Dla wymuszenia wyparcia się wiary
w Chrystusa zastosowano wobec niego najokrutniejsze męki: w paznokcie i inne miejsca wielokrotnie wbijano
mu kolce. Kiedy zaś święty nie załamał się, stracono go publicznie w 424 r. poprzez wbicie na pal obwiązany
– dla zwiększenia cierpień – pętlami ze sznura. Do naszych czasów zachował się opis męki i śmierci Beniamina
w języku greckim i ormiańskim.
