Powołany przez Jezusa, został jednym z dwunastu Jego uczniów:
„Nazajutrz Jezus postanowił udać się do Galilei. I spotkał Filipa. Jezus powiedział do niego: »Pójdź za Mną«. Filip zaś pochodził z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: »Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i prorocy – Jezusa, syna Józefa z Nazaretu«. Rzekł do niego Natanael: »Czyż może być coś dobrego z Nazaretu?«. Odpowiedział mu Filip: »Chodź i zobacz«” (J 1,43-46).
Wzmianka, że Filip pochodził z miasta Andrzeja i Piotra, wskazuje, że wszyscy trzej apostołowie musieli się znać poprzednio, że znał go dobrze także św. Jan Apostoł, który te szczegóły przekazał. O powołaniu Filipa na apostoła upewniają nas także katalogi, czyli trzy wykazy apostołów, jakie nam pozostawiły Ewangelie (Mt 10,3; Mk 3,18;
Łk 6,14), gdzie Filip jest zawsze wymieniany na piątym miejscu.
Filip jest czynnym świadkiem cudownego nakarmienia rzeszy przez Pana Jezusa:
„Potem Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. […] Kiedy Jezus podniósł oczy i ujrzał,
że liczne tłumy schodzą się do Niego, rzekł do Filipa:
»Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?«. A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. Odpowiedział mu Filip: »Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać«” (J 6,1.5-7).
W czasie ostatniej wieczerzy Filip prosi Pana Jezusa, aby pokazał apostołom swojego niebieskiego Ojca:
„Rzekł do Niego Filip: »Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy«. Odpowiedział mu Jezus: »Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czyż nie wierzysz, że jestem w Ojcu,
a Ojciec jest we Mnie?«” (J 14,8-10a).
Święty Jakub Młodszy, apostoł Jakub, zwany Młodszym lub Mniejszym (dla odróżnienia od drugiego apostoła Jakuba, zwanego także Starszym – przy czym starszeństwo oznacza tu kolejność włączenia do grona apostołów), był synem Kleofasa i Marii (Mk 15,40), rodzonym bratem
św. Judy Tadeusza, krewnym Jezusa. W katalogach apostołów jest wymieniany na jednym z ostatnich miejsc
– co oznacza, że przyłączył się do grona apostołów najpóźniej. Pochodził z Nazaretu. Jego matka miała na imię Maria (była spokrewniona ze św. Józefem), a jego ojcem był Alfeusz, zwany również Kleofasem (Mk 3,18; Łk 6,15; Mt 10,3; J 19,25).
Po zmartwychwstaniu Jezusa Jakub wyróżniał się wśród apostołów jako przewodniczący gminy chrześcijańskiej
w Jerozolimie. Kiedy św. Piotr został cudownie uwolniony przez anioła z więzienia, każe o tym oznajmić Jakubowi (Dz 12,17). Na soborze apostolskim św. Jakub zaraz
po Piotrze zabrał głos i wpłynął na to, że św. Paweł mógł spokojnie pełnić swoją misję wśród pogan i nie narzucać im przepisów prawa Mojżeszowego (Dz 15,13-21).
Gdy św. Paweł po raz ostatni na Zielone Święta przybył
do Jerozolimy (rok 57), św. Jakub przyjął go życzliwie
(Dz 21,17-26) i wyraził radość z jego sukcesów. Dla jego wszakże bezpieczeństwa proponuje św. Pawłowi, aby poddał się pewnym przepisom, które go obowiązywały
jako Żyda.
O tym, jak wielkiej powagi zażywał św. Jakub wśród apostołów, świadczą Listy św. Pawła. Apostoł Narodów pisze w Liście do Koryntian, że Chrystus po swoim zmartwychwstaniu pokazał się również Jakubowi
(1 Kor 15,7). W Liście do Galatów szczyci się św. Paweł,
że widział Jakuba, brata Pańskiego (Ga 1,19).
