W roku ukończenia nauki przybyła wraz z rodziną
do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej
koło Bochni.
Jako 21-letnia dziewczyna wstąpiła do klasztoru Urszulanek w Krakowie i w dniu obłóczyn, 17 kwietnia 1887 r., przyjęła zakonne imię Maria Urszula. Wyróżniała się gorliwością w modlitwie i umartwieniach. Pierwszą profesję zakonną złożyła 28 kwietnia 1889 r. Następnie pracowała w krakowskim internacie sióstr. W 1904 r. jako przełożona domu kierowała internatem. Dwa lata później założyła pierwszy na ziemiach polskich internat
dla studentek szkół wyższych. Swoje powołanie
do wychowania młodzieży i opieki nad nią odkryła
jeszcze w nowicjacie.
W 1907 r., mając błogosławieństwo Papieża Piusa X,
z dwiema siostrami wyjechała w świeckim stroju do pracy dydaktycznej w Petersburgu. Objęła tam kierownictwo zaniedbanego polskiego internatu i liceum św. Katarzyny. Już w rok później została erygowana w Petersburgu autonomiczna placówka urszulańska. Następnie s. Urszula przeniosła się do Finlandii, gdzie otworzyła gimnazjum
dla dziewcząt. Podczas I wojny światowej apostołowała
w krajach skandynawskich, wygłaszając odczyty o Polsce, organizowała pomoc dla osieroconych polskich dzieci. Jednocześnie nie zaniedbywała swego zgromadzenia
– rozrastał się nowicjat i dom zakonny w Szwecji.
Pod koniec wojny przeniosła go do Danii, gdzie założyła również szkołę i dom opieki dla dzieci polskich.
W 1920 r. Urszula wróciła do Polski. Osiedliła się
w Pniewach koło Poznania, gdzie z myślą o pracy apostolskiej w nowych warunkach założyła zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane urszulankami szarymi. Kiedy poprosiła Papieża Benedykta XV o zatwierdzenie nowego zgromadzenia, otrzymała je
od razu, 7 czerwca 1920 r. Całe życie s. Urszuli było ofiarną służbą Bogu, ludziom, Kościołowi i Ojczyźnie.
Wiele podróżowała, wizytowała poszczególne domy, kształtowała w siostrach ducha ewangelicznej radosnej służby. „Naszą polityką jest miłość. I dla tej polityki jesteśmy gotowe poświęcić nasze siły, nasz czas i nasze życie” – powtarzała często.
Umarła 29 maja 1939 r. w Rzymie. Tam też została pochowana w domu generalnym mieszczącym się przy
Via del Casaletto. Beatyfikowana została przez św. Jana Pawła II 20 czerwca 1983 r. w Poznaniu. W 1989 r. jej zachowane od zniszczenia ciało zostało przewiezione
z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego. 18 maja 2003 r. w Rzymie, w dniu
swoich 83. urodzin, św. Jan Paweł II ogłosił ją świętą.
Założone przez św. Urszulę Ledóchowską zgromadzenie Urszulanek Serca Jezusa Konającego realizuje swe zadania apostolskie przede wszystkim w dziedzinie wychowania
i nauczania dzieci i młodzieży oraz służąc potrzebującym
i pokrzywdzonym. Siostry prowadzą kilkadziesiąt dzieł
w Polsce, kilkanaście we Włoszech i pojedyncze
w 12 innych krajach.
Ze zgromadzeniem zaprzyjaźniony był św. Jan Paweł II, który jako biskup krakowski spędzał nieliczne wolne chwile w gościnnym domu sióstr na Jaszczurówce w Zakopanem. Także będąc w Warszawie, nocował często w domu zgromadzenia na Wiślanej. Tam spędził swoją ostatnią
noc przed wylotem do Rzymu na konklawe w październiku 1978 r. Już jako Papież odwiedzał domy urszulanek
w Rzymie (1986 r.), w Zakopanem (1997 r.) i w Warszawie (1999 r.).
