Tomasz, zwany także Didymos (tzn. bliźniak), należał
do ścisłego grona dwunastu apostołów. Ewangelie wspominają go, kiedy jest gotów pójść z Jezusem na śmierć (J 11,16); w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy (J 14,5); osiem dni po zmartwychwstaniu,
kiedy ze sceptycyzmem wkłada rękę w bok Jezusa
(J 20,19-29); nad Jeziorem Genezaret, gdy jest świadkiem cudownego połowu ryb po zmartwychwstaniu Jezusa
(J 21,2).
Osobą św. Tomasza Apostoła wyjątkowo zainteresowała
się tradycja chrześcijańska. Pisze o nim wiele Euzebiusz
z Cezarei, pierwszy historyk Kościoła, Rufin z Akwilei,
św. Grzegorz z Nazjanzu, św. Ambroży, św. Hieronim
i św. Paulin z Noli. Według ich relacji św. Tomasz miał głosić Ewangelię najpierw Partom (obecny Iran),
a następnie w Indiach, gdzie miał ponieść śmierć męczeńską w Calamina w 67 r. Piszą o tym wspomniani wyżej autorzy. Tak też podaje Martyrologium Rzymskie. Jako miejsce pochówku podawany jest Mailapur (przedmieście dzisiejszego Madrasu). Jednak już
w III wieku jego relikwie przeniesiono do Edessy,
potem na wyspę Chios, a w 1258 r. do Ortony w Italii.
