Piotr urodził się około 380 roku w miasteczku Imola. Wychował go i do stanu duchownego przyjął biskup tego miasta, Korneliusz. Potem uczynił go swoim wikariuszem generalnym. Około roku 426 Piotr został wyniesiony
do godności metropolity Rawenny, wówczas stolicy Zachodniego Cesarstwa. Był doradcą cesarzowej Galli Placydii oraz jej synów. Na jego kazania przychodził
cały dwór cesarski. Jako biskup stolicy cesarskiej miał
duży wpływ na kierunek rządów cesarzy.
Był budowniczym kościołów, gorliwym duszpasterzem
i wybitnym kaznodzieją.
Wygłaszane mowy zjednały mu przydomek „Złotousty”
– po grecku „Chryzolog”. W ten sposób Kościół zachodni chciał podkreślić, że jak Wschód miał swojego Jana Złotoustego (+ 407), tak Zachód ma swojego Piotra Złotoustego. Wprawdzie daleko Piotrowi do sławy, jakiej zażywał tak za życia, jak i po śmierci na Wschodzie
św. Jan Złotousty, za to liczbą zostawionych kazań imponuje. Około 715 roku zebrał je wszystkie biskup
Feliks w liczbie 376. Do najgłośniejszych należało kazanie
o zabawach i swawolnych tańcach. Ze względu na te kazania Papież Benedykt XIII w 1729 roku zaliczył
Piotra Chryzologa do grona doktorów Kościoła.
Piotr zmarł 31 lipca 450 roku. Jest patronem diecezji
i miasta Imoli.
