Marcin Jan (takie imiona otrzymał na chrzcie) urodził się
w Gielniowie koło Opoczna ok. 1440 r. Jego rodzice byli ubogimi mieszczanami. Po ukończeniu szkoły parafialnej udał się do Krakowa, gdzie kontynuował swoje studia,
aż znalazł się na tamtejszym uniwersytecie w 1462 r.
W Krakowie zapoznał się z bernardynami, których zaledwie 9 lat wcześniej sprowadził tam św. Jan Kapistran (1453). Marcin wstąpił do bernardynów 1 sierpnia 1462 r. i przyjął imię zakonne Władysław. Tu również najprawdopodobniej odbył swoje studia zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie. Nie wiadomo, gdzie spędził pierwsze lata
w kapłaństwie. Nie są nam także znane urzędy, jakie sprawował w owym czasie w zakonie. W latach 1486-1487 Władysław przebywał w Krakowie. W latach 1487-1490
i 1496-1499 sprawował urząd wikariusza prowincji
i prowincjała. Przez sześć lat czuwał nad 22 domami zakonu w Polsce: odbywając co roku kapituły prowincji, wizytując domy braci i sióstr, troszcząc się o domy formacyjne, uczestnicząc w kapitułach generalnych
w Urbino w 1490 r. i w Mediolanie w 1498 r., przyjmując komisarzy generalnych zakonu. Za jego rządów polska prowincja bernardynów powiększyła się o placówki
w Połocku i Skępem. Dla swojego zakonu Władysław zasłużył się najbardziej przez to, że stał się współautorem konstytucji, które – zatwierdzone przez kapitułę prowincji
i kapitułę generalną w Urbino (1490) – stały się na pewien czas dla prowincji obowiązkowym kodeksem prawnym.
Charakterystycznym rysem osobowości Władysława było jego nabożeństwo do Imienia Jezus oraz do Najświętszej Maryi Panny. Za przykładem św. Bernardyna, który nosił
ze sobą stale tabliczkę, na której był złotymi głoskami wypisany monogram Imienia Jezus, także Władysław za osnowę swoich kazań brał Imię Jezus. Swój najpiękniejszy utwór, Żołtarz Jezusów, ułożył w taki sposób, że każda nowa strofa rozpoczyna się właśnie tym Imieniem.
W 1504 r. został gwardianem przy kościele św. Anny
w Warszawie. Tutaj zmarł 4 maja 1505 r.
Benedykt XIV wydał urzędowy akt beatyfikacji
11 lutego 1750 r. Właściwe uroczystości przygotowano jednak dopiero w 1753 r., łącząc je z 300. rocznicą przybycia bernardynów do Polski. W 1759 r. Klemens XIII ogłosił bł. Władysława patronem Królestwa Polskiego
i Litwy. 19 grudnia 1962 r. Papież Jan XXIII ogłosił go głównym patronem Warszawy.
Obecnie bł. Władysław jest patronem drugorzędnym,
a główną Patronką Warszawy jest Najświętsza Maryja Panna Łaskawa z wizerunku znajdującego się w kościele Ojców Jezuitów przy archikatedrze na Starym Mieście.
