Święty Ignacy, „Teoforos” (tzn. niosący Boga) – jak przedstawia się w pismach – zginął śmiercią męczeńską
na arenie w Rzymie, prawdopodobnie w Koloseum.
Dzieje jego bohaterskiej śmierci opisali m.in. św. Ireneusz, Orygenes, Euzebiusz z Cezarei, św. Polikarp, św. Jan Chryzostom i św. Hieronim.
Przyjmuje się, że jego śmierć miała miejsce ok. 107 r. Chrześcijanie zebrali ze czcią pozostałe na arenie kości męczennika, a potem przewieźli je do Antiochii. Wiemy
o tym z mowy św. Jana Chryzostoma, poświęconej Ignacemu. Cesarz Teodozjusz II (+ 450) nakazał umieścić relikwie św. Ignacego w świątyni Fortuny, zamienionej
na chrześcijańską. Trzecie przeniesienie relikwii odbyło
się w 540 r., kiedy Chozroes, król perski, najechał na Palestynę i Syrię. Wreszcie relikwie powróciły do Rzymu, kiedy w VII w. Saraceni zajęli Syrię. Imię św. Ignacego wymieniane jest w Kanonie Rzymskim.

