Wielokrotne dzielił się posiłkiem z biednymi. Zdarzało się, iż wiktuały dane potrzebującemu bliźniemu w cudowny sposób odnawiały się na talerzu Jana. Będąc rektorem Akademii, zapoczątkował tradycję odkładania ze stołu profesorów części pożywienia codziennie dla jednego biednego. Dbał także o ubogich studentów, których wspomagał z własnych, skromnych zasobów. Przez całe życie nie zaniechał działalności duszpasterskiej. Wiemy,
że krzewił kult eucharystyczny i zachęcał do częstego przyjmowania Komunii Świętej; wiele czasu poświęcał posłudze w konfesjonale.
Pomimo bardzo pracowitego i pokutnego życia, jakie
Jan prowadził, dożył 83 lat. Zmarł w Krakowie 24 grudnia
1473 roku. Istniało tak powszechne przekonanie o jego świętości, że od razu pochowano go w kościele
pw. św. Anny pod amboną. W 1621 roku synod biskupów w Piotrkowie wniósł prośbę do Stolicy Apostolskiej
o rozpoczęcie procesu kanonicznego. Prace przygotowawcze rozpoczęto w roku 1628. W 1625 roku napisano życiorys Jana. Dla kanonizacji przygotowano jeszcze jeden żywot, według schematu przysłanego kwestionariusza. Beatyfikacja odbyła się 27 września
1680 roku. Dokonał jej Papież bł. Innocenty XI.
Kanonizacji łącznie ze św. Józefem Kalasantym dokonał Klemens XIII 16 lipca 1767 roku.
Kult św. Jana Kantego jest do dzisiaj żywy. Jest on czczony przede wszystkim jako patron uczącej się i studiującej młodzieży. Poświęcił jej przecież prawie całe swoje życie, aż 55 lat profesury. Jest także patronem Polski, archidiecezji krakowskiej i Krakowa; profesorów,
szkół katolickich i Caritasu.
