Ewangelie wspominają o nim tylko trzy razy. Mateusz
i Marek dają mu przydomek Kananejczyk (Mt 10,4;
Mk 3,18).
Szymon Kananejczyk jest we wszystkich czterech katalogach apostołów wymieniany zawsze obok
św. Jakuba i św. Judy Tadeusza, „braci” (stryjecznych
albo ciotecznych) Chrystusa, czyli Jego kuzynów
(Mt 10,4; Mk 3,18; Łk 6,15; Dz 1,13). Czy był nim także
i Szymon? Według Ewangelii św. Mateusza wydaje
się to pewne (Mt 13,55). Także i w tradycji chrześcijańskiej mamy nikłe wiadomości o Szymonie. Miał być bratem apostołów: Jakuba Młodszego i Judy Tadeusza. Będąc krewnym Pana Jezusa, miał według innych zasiąść na stolicy jerozolimskiej po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym jako trzeci biskup i tam ponieść śmierć
za panowania cesarza Trajana, kiedy miał już ponad
sto lat.
Są jednak pisarze, którzy twierdzą, że Szymon Apostoł
nie był krewnym Jezusa i jest osobą zupełnie inną
od Szymona, biskupa Jerozolimy, który poniósł śmierć męczeńską za panowania cesarza Trajana. Powołują się
oni na to, że tradycja łączy go ze św. Judą Tadeuszem tylko dlatego, jakoby miał z nim głosić Ewangelię nad Morzem Czerwonym i w Babilonii, a nawet w Egipcie,
i poza Palestyną razem z nim miał ponieść śmierć.
Święty Juda był bratem św. Jakuba Młodszego Apostoła
(Mt 13,55), dlatego bywa nazywany również Judą Jakubowym (Łk 6,16; Dz 1,13). Imię Judy umieszczone
na dalszym miejscu w katalogu apostołów sugeruje
jego późniejsze wejście do grona uczniów.
Juda jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Sam w nim nazywa siebie bratem Jakuba (Jud 1).
Z listu wynika, że prawdopodobnie był człowiekiem wykształconym. List ten napisał przed rokiem 67, gdyż zapożycza od niego pewne fragmenty i słowa nawet
św. Piotr. Po Zesłaniu Ducha Świętego Juda głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii; niektóre z wędrówek misyjnych odbył razem ze
św. Szymonem. Część tradycji podaje, że razem ponieśli śmierć męczeńską. Inne mówią, że Szymon został zabity
w Jerozolimie, a Juda Tadeusz prawdopodobnie w Libanie lub w Persji.
