Już prorok Izajasz wymienia ich cały szereg: Emmanuel (Iz 7,14), Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (Iz 9,6). Prorocy: Daniel i Ezechiel nazywają Mesjasza „Synem człowieczym” (Dn 7,13), a Zachariasz powie o Nim: „a imię Jego Odrośl” (Za 6,12). W Nowym Testamencie św. Jan Apostoł nazwie Syna Bożego „Słowem” (J 1,1). Sam Jezus Chrystus da sobie nazwy: Syn człowieczy (Mt 24,27.30.37.39.44), Światłość świata (J 8,12), Droga, Prawda i Życie, Dobry Pasterz (J 10,11; 14,6) itp. Jednak imieniem własnym Wcielonego Słowa jest Imię Jezus. Ono bowiem zostało nadane Mu przez samego niebieskiego Ojca jako imię własne:
„W szóstym miesiącu [od zwiastowania Zachariaszowi narodzenia św. Jana Chrzciciela] posłał Bóg anioła Gabriela do miasta zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef […]. Anioł rzekł do Niej: »Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna i nadasz Mu imię Jezus«” (Łk 1,26-31).
Święty Mateusz przypomina, że to samo polecenie otrzymał również św. Józef:
„Anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: »Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów«” (Mt 1,20-21).
