Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 r. w Becchi
(ok. 40 km od Turynu). Gdy miał 2 lata, zmarł jego ojciec. Matka musiała zająć się utrzymaniem trzech synów.
Młode lata spędził w ubóstwie. Wcześnie musiał podjąć pracę zarobkową.
Pierwszą Komunię Świętą przyjął w wieku 11 lat (1826). Gdy miał lat 14, rozpoczął naukę u pewnego kapłana emeryta.
Po ukończeniu szkół średnich Jan został przyjęty do wyższego seminarium duchownego w Turynie. Tutaj pod kierunkiem św. Józefa Cafasso, wykładowcy i spowiednika, czynił znaczne postępy w doskonałości chrześcijańskiej (1835-1841). 5 czerwca 1841 r. otrzymał święcenia kapłańskie.
8 grudnia 1841 r. napotkał przypadkowo 15-letniego młodzieńca sierotę, zupełnie opuszczonego materialnie
i moralnie. Od tego dnia zaczął gromadzić samotną młodzież, uczyć ją prawd wiary, szukać dla niej pracy
u uczciwych ludzi. W niedzielę zaś dawał okazję do wysłuchania Mszy św. i do przyjmowania sakramentów świętych, a później zajmował młodzież rozrywką. Ponieważ wielu z nich było bezdomnych, starał się dla nich o dach nad głową. Tak powstały szkoły elementarne, zawodowe
i internaty, które rychło rozpowszechniły się w Piemoncie.
Założył dwie rodziny zakonne: Pobożne Towarzystwo
św. Franciszka Salezego dla młodzieży męskiej
– salezjanów (1859) oraz zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych dla dziewcząt (1872). Będąc
tak aktywnym, Jan potrafił odnajdywać czas na modlitwę
i głębokie życie wewnętrzne. Obdarzony niezwykłymi charyzmatycznymi przymiotami, pozostawał człowiekiem pokornym i skromnym.
Jan Bosko zmarł 31 stycznia 1888 r. Pius XI beatyfikował go 2 czerwca 1929 r., a kanonizował 1 kwietnia 1934 r.,
w Wielkanoc. Jest patronem młodzieży, młodych robotników i rzemieślników.
