Estanislao Ortega García i towarzysze
Jako męczennicy z Hiszpanii zostaną beatyfikowani:
brat Estanislao Ortega García, pierwszy prowincjał Prowincji Hiszpańskiej Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich (Bracia Szkolni), oraz jego towarzysze
– 48 współbraci i kapelan domu prowincjalnego
i formacyjnego w Sant Vicenç de Montalt, Manuel Berenguer Clusella, kapłan diecezji barcelońskiej.
Zostali oni zabici w różnych momentach w 1936 roku
i wszyscy są ofiarami nienawiści do wiary katolickiej.
Ich świadectwo naznaczyło prześladowanie religijne rozpoczęte w 1934 roku, które się nasiliło między lipcem 1936 a kwietniem 1939 roku, w latach wojny domowej.
Jednym z najbardziej dramatycznych wydarzeń było wtargnięcie około stu milicjantów FAI (Federación Anarquista Ibérica) do domu „Can Valls” 7 listopada 1936 roku. Tego dnia wszystkich braci powyżej 18. roku życia
– w sumie 44 – oraz kapelana przewieziono autobusem
do więzienia. Młodszych skierowano do ośrodków opieki społecznej, natomiast starsi pozostali pod kontrolą komitetu rewolucyjnego. Spośród 44 aresztowanych,
dzięki interwencji konsulatu uwolniono 5 zakonników francuskich; pozostali oraz kapelan zostali kilka
dni później zabici na cmentarzu w Montcada.
Pedro Manuel Salado de Alba – oddał życie, ratując dzieci
Urodził się 1 stycznia 1968 roku w Chiclana de la Frontera w Hiszpanii. 15 sierpnia 1990 roku całkowicie oddał
się Bogu w Domu Nazaret – misyjnej wspólnocie życia konsekrowanego, której celem jest prowadzenie do świętości oraz opieka nad dziećmi i młodzieżą zagrożoną.
Do 1998 roku mieszkał w ośrodku w Córdobie, następnie został skierowany do domu w Quinindé w Ekwadorze.
Tam, oprócz zarządzania placówką, prowadził intensywną działalność duszpasterską, koordynował zajęcia szkolne, uczył religii i angażował się w katechezę.
Najmłodszym poświęcił całe swoje życie, które zakończyło się tragicznie podczas ratowania ich życia. 5 lutego 2012 roku na plaży Tonsupa w pobliżu Atacames bez wahania rzucił się do wody, gdy kilka dzieci zostało porwanych przez prąd. Uratował siedmioro dzieci, lecz sam zmarł na brzegu. Za ofiarę życia został dziś uznany za Sługę Bożego.
Maria Eletta od Jezusa
Żyjąca w XVII wieku matka Maria Eletta od Jezusa, z domu Caterina Tramazzoli, pochodziła z Terni we Włoszech. Urodziła się tam 28 stycznia 1605 roku i w wieku 21 lat wraz z siostrą Lucią wstąpiła do klasztoru Karmelitanek Bosych. Wyróżniała się dojrzałością, dlatego po trzech latach życia zakonnego została poproszona o udział
w założeniu Karmelu w Wiedniu, gdzie w wieku 33 lat została przeoryszą. Następnie powierzono jej założenie nowego klasztoru w Grazu, gdzie przeżyła najbardziej owocny duchowo okres życia, ceniona przez ludność
i arystokrację za mądrość i świadectwo życia.
W 1656 roku przybyła do Pragi, gdzie jej cnoty były już znane. Tam jednak stanęła wobec poważnych trudności związanych z założeniem nowego klasztoru oraz „ciemną nocą” próby. Znosiła choroby, udręki duchowe, sprzeciwy, a nawet oszczerstwa, z cierpliwością i zawierzeniem Bogu, nie przestając się modlić. Zmarła 11 stycznia 1663 roku.
Była kobietą wielkiej roztropności i zdolności kierowania, wyróżniała się wielką miłością bliźniego, hojnością
wobec ubogich i troskliwą opieką nad chorymi.
Maria Teresa od Najświętszej Trójcy
Urodzona 13 listopada 1897 roku w Apeldoorn w Holandii Maria Teresa od Najświętszej Trójcy, z domu Theresia Ysseldijk, w wieku 20 lat wstąpiła do Karmelu Najświętszego Serca Jezusowego w Tilburgu. Kierowana gorliwością misyjną, w grudniu 1919 roku wyjechała
do Ameryki wraz z siedmioma współsiostrami.
Wkrótce po przybyciu zapadła na ciężką chorobę,
zbyt późno rozpoznaną przez lekarzy. Wszystko znosiła
z cierpliwością i uśmiechem, nadal służąc Bogu w zakonie karmelitańskim i żyjąc w cichej jedności z Nim. To właśnie ją wyróżniało, obok ducha misyjnego, który cechował
jej wybór życia. Zmarła 10 marca 1926 roku w szpitalu
St. Mary w St. Louis.
Maria Raffaella De Giovanna – matka
Włoszka, pochodząca z Genui, Maria Raffaella De Giovanna urodziła się 30 lipca 1870 roku. Już jako dziecko przejawiała pragnienie, aby całkowicie oddać się Bogu. Jako młoda dziewczyna poprosiła o przyjęcie do klauzury, jednak jej delikatny stan zdrowia nie pozwolił na prowadzenie surowego życia zakonnego, dlatego
wróciła do domu.
Została następnie katechetką w swojej parafii i miała okazję poznać oraz dostrzec biedę wielu rodzin. Poświęciła się więc ubogim i chorym, a z czasem zrozumiała, że chce zrobić jeszcze więcej. Powierzyła swojemu spowiednikowi pragnienie bezinteresownego oddania się – wraz z innymi młodymi kobietami – służbie ubogim chorym oraz apostolstwu wśród dzieci.
W ten sposób 4 sierpnia 1896 roku powstały „Sorelle Servite”. Pięć lat później utworzono nową wspólnotę
pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Tercjarek Najmniejszych św. Franciszka z Paoli. Maria De Giovanna przyjęła imię zakonne siostra Maria Raffaella, lecz wraz z innymi siostrami musiała zmierzyć się z licznymi trudnościami.
Jej cierpliwość i nieustanna modlitwa pomagały jej
iść naprzód. Razem ze współsiostrami angażowała się
w opiekę nad żołnierzami powracającymi z frontu
I wojny światowej, a po wojnie wspierała zakładanie nowych domów zgromadzenia.
Dla wszystkich stała się „Matką”, kierując założonym
przez siebie zgromadzeniem mimo słabego zdrowia
i cierpień. Zmarła 11 marca 1933 roku.
