Żyli ubogo i pobożnie. Jak większość rówieśników
nie chodził do szkoły. Jako dziecko zaczął pracować
w warsztacie szewskim ojca.
Do Komunii i spowiedzi przystępował w każdą niedzielę,
co w tamtych czasach było rzadkością. Miał szczególne nabożeństwo do Bogarodzicy i soboty poświęcone Jej czci spędzał na modlitwie i rozmyślaniu. W wieku 19 lat po raz pierwszy zgłosił się do kapucynów, ale nie został przyjęty do klasztoru. Po kilkukrotnych próbach i po ośmiu latach starań przyjęto go 10 października 1743 r. Otrzymał
imię Feliks. Dokładnie rok później złożył śluby zakonne. Powierzono mu oficjum kwestarza zbierającego jałmużny na utrzymanie braci w klasztorze. Pełnił je w rodzinnej Nikozji i okolicach przez ponad 40 lat, aż do śmierci. Zawsze dziękował, gdy cokolwiek otrzymał, a gdy bywał szorstko odprawiany, mawiał: „Niech tak będzie – z miłości do Boga”. Był analfabetą, więc Pisma Świętego i książek ascetycznych uczył się na pamięć. Chętnie słuchał
kazań wygłaszanych w różnych kościołach Nikozji.
Feliks odznaczał się wielkim nabożeństwem
do Najświętszego Sakramentu. Długie godziny spędzał
na adoracji. W marcu w piątki pościł o chlebie i wodzie
oraz klęczał na chórze z rozpostartymi ramionami, medytując przed krzyżem. Choć był prostym bratem zakonnym, wiele osób przychodziło do niego po radę
i umocnienie. Pomagał innym, posługując się szczególnie charyzmatem uzdrawiania fizycznego i duchowego.
Miał także dar bilokacji. Był do tego stopnia posłuszny przełożonym, że poprosił swojego przełożonego
o pozwolenie na śmierć.
Zmarł 31 maja 1787 r. w Nikozji. Beatyfikował go
Papież Leon XIII 12 lutego 1888 r. 23 października
2005 r. Papież Benedykt XVI dokonał jego kanonizacji.
