Święty Dominik

Jego ojcem był Feliks Guzman, a matką – bł. Joanna z Azy. Miał dwóch braci – bł. Manesa (który wstąpił potem do założonego przez Dominika zakonu) i Antoniego, kapłana diecezjalnego. Gdy Dominik miał 14 lat, rodzice wysłali go do szkoły w Palencji. Następnie studiował w Salamance. W 1196 roku, po ukończeniu studiów teologicznych, przyjął święcenia kapłańskie i wkrótce został mianowany kanonikiem katedry w Osmie. Pięć lat później został wiceprzewodniczącym tej kapituły. Gorliwie pracował tam nad sobą i nad bliźnimi, głosząc im Słowo Boże.

Dominik zetknął się w południowej Francji z legatami papieskimi, wysłanymi tam do zwalczania powstałej właśnie herezji albigensów i waldensów. Sekta ta pojawiła się ok. 1200 roku w mieście Albi. Jej członkowie zaprzeczali ważnym prawdom wiary, m.in. Trójcy Świętej, wcieleniu Syna Bożego, odrzucali Mszę Świętą, małżeństwo i pozostałe sakramenty. Burzyli kościoły i klasztory, niszczyli obrazy i krzyże. W porozumieniu z legatami Dominik postanowił się oddać pracy nad nawracaniem odszczepieńców. Prowadził życie ewangeliczne na wzór Pana Jezusa i Jego uczniów. Chodził więc od miasta do miasta, od wioski do wioski, nauczając o Panu Jezusie. Do Dominika dołączyło 11 cystersów, którzy postanowili wieść podobny tryb życia apostolskiego. Tak w 1207 roku powstał zalążek nowej rodziny zakonnej. Stopniowo doszło do powstania Zakonu Kaznodziejskiego – dominikanów. Jego głównym celem było głoszenie Słowa Bożego i zbawianie dusz. Założyciel wymagał od zakonników ścisłego ubóstwa, panowania nad sobą i daleko idącego posłuszeństwa. W Tuluzie powstały wkrótce aż dwa klasztory dominikańskie, które miały nawracać albigensów i waldensów.

Dominik prowadził pracę misyjną na północy Włoch. Wyczerpany pracą w prymitywnych warunkach, wrócił do Bolonii. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Miejcie miłość, strzeżcie pokory i nie odstępujcie od ubóstwa”. Zmarł 6 sierpnia 1221 roku na rękach swych współbraci. Dominik został pochowany w kościele klasztornym w Bolonii.