Melchior Grodziecki (ur. prawdopodobnie w 1582 roku
w Cieszynie, zm. 7 września 1619 roku w Koszycach)
– polski duchowny katolicki, jezuita, męczennik i święty Kościoła katolickiego.
W 1603 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego
i dwa lata później złożył śluby zakonne ubóstwa, czystości
i posłuszeństwa. Kształcony teolog, uczył w kolegiach jezuickich w Brnie oraz Kłodzku. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1614 roku pracował w Czechach jako kaznodzieja i spowiednik.
Posłany w czasie wojny trzydziestoletniej do Koszyc,
po zdobyciu miasta przez wojska Jerzego I Rakoczego
był torturowany i ścięty toporem za wyznawanie wiary katolickiej. Po ponad 350 latach zabiegów został kanonizowany przez Papieża Jana Pawła II w dniu 2 lipca 1995 roku na Słowacji. Szczątki świętego, w 1784 roku złożone w tyrnawskim klasztorze sióstr urszulanek, spoczywają tam do dzisiaj.
