Urodziła się pod Łowiczem w 1862 roku, w wielodzietnej, rzemieślniczej rodzinie. W wieku 18 lat pojechała do Warszawy uczyć się krawiectwa. Po dwóch latach założyła własny zakład krawiecki w Łowiczu. W 1884 roku, za radą spowiednika, wraz z rodzoną siostrą wstąpiły do Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Ponieważ nie można było przyjmować nowych sióstr z nakazu cara, nowicjat odbywały potajemnie. Bolesława pracowała w różnych miejscach (Iłłuksz, Odessa, Petersburg, Symferpol) jako wychowawczyni i nauczycielka dziewcząt. Wiele z nich nawróciła z prawosławia na katolicyzm. W 1893 roku postanowiła opuścić zgromadzenie, przed ślubami wieczystymi, gdyż nie miała pewności co do swojej drogi.
W tym samym czasie zmarł jej ojciec. Sprowadziła mamę i młodsze rodzeństwo do Warszawy, zajęła się ich utrzymaniem. Została kierowniczką domu noclegowego na Pradze. Zajęła się pomocą ludziom bezdomnym. Pomagała im materialnie, ale także duchowo, prowadząc ich na drogę wiary i życia sakramentalnego. W Warszawie znalazła spowiednika w osobie o. Honorata Koźmińskiego. Za jego radą została odpowiedzialna za prowadzenie III zakonu franciszkańskiego przy jednej z warszawskich parafii.
W 1903 roku wraz z kilkoma towarzyszkami wyjechała do Mohylewa nad Dniepr, by zająć się tam zakładem wychowawczym dla polskiej młodzieży oraz prowadzeniem tercjarek franciszkańskich. Trzy lata później, w konspiracji przed władzami carskimi, Bolesława zakłada nowe zgromadzenie – Towarzystwo Świętej Rodziny. W 1907 roku przenosi się wraz z młodą wspólnotą do Petersburga, by prowadzić działalność oświatowo-wychowawczą. Założyła ośrodek również w Finlandii. Po rewolucji październikowej siostry zostały zmuszone opuścić dotychczasowe tereny i przenieść się do Polski. W Chełmnie otworzyła dom zakonny i wróciła do pracy oświatowej. W 1935 roku zgromadzenie liczyło już 200 sióstr oraz posiadało 22 domy i placówki. Przyjęło też nazwę Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Matka Bolesława zaczęła pracować w Białymstoku, zrzekając się funkcji przełożonej generalnej zgromadzenia. II wojna światowa dokonała też wielkiego zniszczenia w dziełach założonych przez zgromadzenia. Założycielka sama również doznała cierpienia, kiedy w 1941 została sparaliżowana. Resztę życia posługiwała zgromadzeniu cierpieniem i modlitwą. Zmarła w 1946 roku.
Matka Bolesława wraz z innymi świętymi niewiastami tego czasu, jak Kolumba Gabriel, Franciszka Siedliska, Marcelina Darowska, Bernardyna Jabłońska, Angela Truszkowska, Maria Karłowska, Siostry Ledóchowskie – założycielkami nowych zgromadzeń, tworzy niezwykły obraz okresu zaborów, gdzie spodobało się Bogu powołać tyle dzieł, których celem była opieka, wychowanie, edukacja oraz reakcja na biedę, nędzę grzechu oraz utwierdzanie w wierze. Patrząc na te wszystkie wielkie postacie, możemy zrozumieć tę szczególną troskę Boga o Polskę i uformowanie Polaków, pomimo tak trudnego czasu, kiedy Polska na mapach świata nie istniała.
