Kochani moi!
Trzeba w Łodzi, przy ulicy Piotrkowskiej,
zobaczyć pomnik Juliana Tuwima.
Siedzi sobie poeta – też z Ojczyzny mojej,
na ławeczce, na chodniku, bez cokołu.
Dzieciaki głaszczą poetę po nosie,
a on się nie gniewa, bo żydowski ma nos.
W pochmurny dzień
usiadłem sobie przy poecie
i poprosiłem, aby powiedział mi na ucho
modlitwę z Kwiatów polskich:
Chmury nad nami rozpal w łunę,
Uderz nam w serca złotym dzwonem,
Otwórz nam Polskę, jak piołunem
Otwierasz niebo zachmurzone.
Daj nam uprzątnąć dom ojczysty
Tak z naszych zgliszcz i ruin świętych
Jak z grzechów naszych, win przeklętych:
Niech będzie biedny, ale czysty
Nasz dom z cmentarza podźwignięty.
Ziemi, gdy z martwych się obudzi
I brzask wolności ją ozłoci,
Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,
Mocnych w mądrości i dobroci.
A kiedy lud na nogi stanie,
Niechaj podniesie pięść żylastą;
Daj pracującym we władanie
Plon pracy ich we wsi i miastach,
Bankierstwo rozpędź – i spraw, Panie,
By pieniądz w pieniądz nie porastał.
Pysznych pokorą niech uzbroi…
Niech się wypełni dobra wola
Szlachetnych serc, co w klęsce wzrosły,
Przywróć nam chleb z polskiego pola,
Przywróć nam trumny z polskiej sosny.
Lecz nade wszystko – słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość – sprawiedliwość. […]
Głupcom odejmij dar marzenia,
A sny szlachetnych ucieleśnij.
[…]
Każda niech Polska będzie wielka.
Panie Julianie, dziękuję!
Wrócę do Łowicza mocniejszy.
Tylko czy ja doczekam, że Jahwe
Pana wysłucha?
Już wysłuchał.
Patrz, pod słońcem Twoim
nie masz Greczyna ani Żyda.
Ja czekam, kiedy będą rządy
mądrych, dobrych ludzi?
Gdy zmądrzejemy!
