W Wielką Sobotę celebrujemy całą tajemnicę przejścia człowieka z niewoli grzechu do życia dziecka Bożego. Jest to celebracja całego Kościoła, a my jako jego członkowie tworzący ten Kościół stajemy się nowymi ludźmi, dziećmi Boga Ojca i braćmi Chrystusa Pana.
Najważniejsza dla nas jest Liturgia Wielkiej Soboty, celebrowanie tej tajemnicy jako wspólnota Kościoła jest doświadczeniem Chrystusa, który jako Światłość świata rozprasza mroki, które są skutkiem grzechu, i wyprowadza nas z jego niewoli.
Rozpoczęcie Wigilii Paschalnej powinno odbywać się po zapadnięciu zmroku, zaś cała celebracja winna się zakończyć przed świtem Niedzieli Zmartwychwstania Pana. To jest ta Wielka Noc zbawienia dla człowieka. Dlatego Liturgia Paschalna rozpoczyna się przy zgaszonym świetle, co ma podkreślić wymowę tego przejścia z mroków śmierci ku Światłu, ku Życiu, którym jest Jezus Chrystus. Symbolem tego w liturgii jest świeca paschalna. Świętując zmartwychwstanie, w prezbiterium ustawia się figurę Zmartwychwstałego, a ciało Jezusa – w kaplicy grobu – zasłania się płótnem. Krzyż procesyjny ozdabia się czerwoną stułą, a liturgia Wigilii Paschalnej sprawowana jest w białych szatach liturgicznych. Procesja rezurekcyjna jest zaproszeniem do udziału w triumfalnym pochodzie Zmartwychwstałego Chrystusa.
Not. Marek Zygmunt
