Paweł urodził się w Tebach, starożytnej stolicy faraonów,
w 228 r. Za jego czasów Teby były już tylko małą wioską. Pierwsze lata spędził szczęśliwie w domu rodzinnym. Odebrał bardzo staranne wychowanie, biegle władał greką
i egipskim. Wcześnie stracił rodziców i odziedziczył po nich pokaźny majątek.
Gdy miał ok. 20 lat, w 250 r. rozpoczęły się prześladowania Decjusza. Dowiedziawszy się, że jego szwagier, poganin, chcący przejąć jego bogactwa, planuje wydać go w ręce prześladowców, Paweł porzucił wszystko, co posiadał, odszedł na pustkowie i zamieszkał w jaskini. Prześladowanie trwało krótko, bo zaledwie dwa lata,
ale Paweł tak dalece zasmakował w ciszy pustyni,
że postanowił tam pozostać na zawsze. Jako pustelnik spędził samotnie 90 lat.
Zmarł w wieku 113 lat w 341 r. Miał oddać Bogu ducha, spoczywając na rękach św. Antoniego. Kiedy ten był
w kłopocie, jak wykopać grób dla przyjaciela, według podania miały zjawić się dwa lwy i ten grób wykopać. Dlatego znalazły się one również w herbie paulinów.
To zgromadzenie czci św. Pawła jako swego patrona;
czcią darzą go także piekarze i tkający dywany.
W ikonografii św. Paweł, pustelnik, przedstawiany jest
w tkanej sukni z liści palmowych. Jego atrybutami są kruk, kruk z chlebem w dziobie, lew kopiący grób, przełamany chleb.
