Wszędzie ze względu na swoją niezłomną postawę, rozmodlenie i gorliwość kapłańską doznawał szczególnych upokorzeń i prześladowań.
Od lipca 1941 r. był więźniem obozu w Dachau, gdzie tak jak inni kapłani pracował ponad siły. Doświadczał szykan. Chociaż sam był głodny i nieraz opuszczały go siły, dzielił się swoimi racjami żywnościowymi ze słabszymi od siebie, potrafił oddać ostatni kęs chleba klerykom. Odważnie niósł posługę duchową chorym i umierającym, a zwłaszcza kapłanom. W styczniu 1943 r. ciężko zachorował na tyfus; gdy był już zupełnie wycieńczony, przeniesiono go na osobny „rewir”.
26 stycznia 1943 r. został uśmiercony zastrzykiem
z fenolu. Po bohaterskiej śmierci sława świętości ks. bp. Kozala utrwaliła się wśród duchowieństwa i wiernych, którzy prosili Boga o łaski za jego wstawiennictwem. Święty Jan Paweł II podczas uroczystej Mszy Świętej
14 czerwca 1987 r. w Warszawie dokonał beatyfikacji
ks. bp. Michała Kozala.
