Franciszek urodził się 13 października 1563 r. w Villa Santa Maria (królestwo Neapolu). Pochodził ze znakomitej rodziny. Na chrzcie otrzymał imię Askaniusz. Kiedy miał
22 lata, śmiertelnie zachorował. Złożył wtedy ślub
oddania się Panu Bogu na służbę i wyzdrowiał.
Studiował teologię na uniwersytecie w Neapolu, przeplatając studia modlitwą, uczynkami pokutnymi
i charytatywnymi. W 1587 r. przyjął święcenia kapłańskie. Zaraz też włączył się do bractwa kapłanów neapolitańskich, których celem było towarzyszyć skazanym na śmierć, opiekować się więźniami i galernikami.
Papież Sykstus V zatwierdził regułę – a więc i nowy zakon – w 1588 r. W ten sposób Askaniusz razem z genueńczykiem Janem Adorno założył nowy zakon Kanoników Regularnych Mniejszych, opiekujący się biednymi, chorymi i więźniami. Mając 26 lat, 9 kwietnia 1589 r., złożył śluby i w miejsce dotychczasowego: Askaniusz, przyjął nowe imię zakonne – Franciszek.
W 1591 r. został generałem zakonu.
Zmarł 4 czerwca 1608 r. w Anconie, pielgrzymując
do sanktuarium Matki Bożej w Loreto. Pochowano go
w kościele Matki Bożej Większej w Neapolu. W czasie pogrzebu wydarzył się wypadek nagłego uzdrowienia pewnego człowieka ze śmiertelnej choroby. Po przepisanym przez prawo kościelne procesie kanonicznym do chwały błogosławionych wyniósł Franciszka Papież Klemens XIV w 1770 r. Do katalogu świętych wpisał go uroczyście Papież Pius VII w 1807 r. W 1840 r.
św. Franciszek Caracciolo został ogłoszony drugim – obok św. Januarego – patronem Neapolu.
