Władysław Bukowiński urodził się 22 grudnia 1904 r. w Berdyczowie. Po studiach z dziedziny prawa, nauk politycznych i teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, 28 czerwca 1931 r. przyjął święcenia kapłańskie. W sierpniu 1936 r. na własną prośbę przeniósł się do Łucka na Wołyniu. W styczniu 1945 r. został aresztowany i skazany na 10 lat karnych obozów pracy, m.in. w kopalni Dżezkazgan w Kazachstanie.
Rok po uwolnieniu (1954 r.) przyjął obywatelstwo rosyjskie, aby móc pracować duszpastersko w Kazachstanie. Ponownie aresztowany 3 grudnia 1958 r., został skazany na 3 lata łagrów. W sumie ponad 13 lat spędził w więzieniach i obozach pracy. Uwolniony, pozostał w Kazachstanie; pełnił posługę kapłańską wśród katolików różnych narodowości, odwiedzając ich w odległych miejscowościach. Wycieńczony na skutek morderczej pracy w łagrach, zmarł 3 grudnia 1974 r. w Karagandzie, gdzie został pochowany.
